บทที่ 24

“คุณนันทิตาไม่ได้ขายแค่บ้านใช่ไหมคะคุณหนูน้ำเหนือ”

นีราพรรณเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาจ้องมองป้าจันด้วยสายตาเจ็บปวดก่อนจะพยักหน้ารับและเอ่ยตอบแผ่วเบา

“คุณแม่ขายทุกอย่างค่ะป้าจันทั้งบ้านและโรงแรม ตอนนี้น้ำเหนือและน้องๆ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

“โธ่!...แม่คุณของป้า”

ป้าจันโอบกอดร่างบอบบางที่สะอื้

บทที่ 25

“ยังไม่รู้ค่ะ น้ำเหนือยังไม่ได้บอกน้องๆ”

นีราพรรณน้ำตาซึมรู้ว่าบิดาเห็นห่วงเรื่องอนาคตของน้ำหนาวและน้ำค้าง เธอเองก็เป็นห่วงอนาคตของน้องๆ เหมือนกันทุกอย่างมืดแปดด้านไปหมด

“เราต้องย้ายออกจากบ้านภายใน 30 วันตามคำสั่งศาลใช่มั้ยลูก”

คุณกมลหลับตาลงด้วยความสะเทือนใจเมื่อถึงช่วงเวลาที่เหลืออีกไม่

บทที่ 26

“เจ้าชายคะ ดิฉันขอลาต่ออีกวันค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“น้ำเหนือ!”

เจ้าชายฮารีฟร์ตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดังลั่นแต่ไม่ทันการณ์แล้วเพราะนีราพรรณกดตัดสายทันทีที่พูดจบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองโทรศัพท์อย่างขัดเคืองราวกับว่าเครื่องมือสื่อสารชิ้นนี้เป็นตัวแทนของนีราพรรณ

“บ้าชะมัด!”

เจ้าชายฮารีฟร์สบถด้วยความโมโหโ