บทที่ 22

หญิงสาวลุกขึ้นบิดตัวไปมาเพื่อไล่อาการเมื่อยขบจากการนั่งนานๆ จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องน้ำทำธุระส่วนตัว สำรวจความเรียบร้อยของผมเผ้าหน้าตาก่อนจะกลับมาโต๊ะทำงานอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นติดกันหลายครั้งโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ ทำให้ร่างบอบบางต้องรีบเดินเป็นวิ่งมาหยิบมือถือ เบอ

บทที่ 23

เมื่อคิดถึงอาการโกรธขึงโมโหโกรธาของเจ้าชายฮารีฟร์ทำให้หญิงสาวต้องเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งอกกว่าจะหลุดพ้นจากกรงเล็บของพญาอินทรีอย่างเจ้าชายฮารีฟร์ได้ทำเอาเธอแทบแย่

รสสิเสน่หาจุมพิตหวานฉ่ำที่ได้รับจากเจ้าชายผู้เอาแต่ใจยังติดแน่นตราตรึงอยู่ทั่วบริเวณผิวกายที่ต้องสัมผัสริมฝีปากสีสดและมือใหญ

บทที่ 24

“คุณนันทิตาไม่ได้ขายแค่บ้านใช่ไหมคะคุณหนูน้ำเหนือ”

นีราพรรณเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาจ้องมองป้าจันด้วยสายตาเจ็บปวดก่อนจะพยักหน้ารับและเอ่ยตอบแผ่วเบา

“คุณแม่ขายทุกอย่างค่ะป้าจันทั้งบ้านและโรงแรม ตอนนี้น้ำเหนือและน้องๆ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

“โธ่!...แม่คุณของป้า”

ป้าจันโอบกอดร่างบอบบางที่สะอื้