บทที่ 122

“อยากรู้ว่าเป็นอะไรก็เปิดดูสิ”

เจ้าชายหนุ่มคะยั้นคะยอเร่งเร้าชิดกับพวงแก้มแดงปลั่ง ลมหายใจอุ่นหอมสะอาดเป่ารินรดแผ่วเบาจนนีราพรรณขนลุกซู่

และเมื่อทนแรงคะยั้นคะยอไม่ไหวนีราพรรณจึงหยิบกล่องกำมะหยีกล่องแรกมาเปิดดูพอได้เห็นสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในถึงกับยิ้มหวานทั้งน้ำตาคลอมือบางค่อยๆ หยิบสร้

บทที่ 123

เจ้าชายฮารีฟร์ผงกหัวขึ้นแย้มยิ้มพรายให้แก้วตาดวงใจอย่างล้อเลียนกดจุมพิตเร็วๆ ลงไปบนเรียว

ปากหวานฉ่ำอีกครั้งก่อนจะผละออกแล้วแง้มประตูห้องทำงานออกเล็กน้อยจากนั้นก็โผล่หัวออกไปดูลาดเลานอกห้อง ทำราวกับเด็กตัวเล็กๆ กลัวผู้ใหญ่จะจับผิดได้ เมื่อเห็นว่าเป็นทางสะดวกก็หันมายักคิ้วเอ่ยบอกกลั้วหัวเรา

บทที่ 124

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

เครื่องบินหลวงประจำพระองค์ของเจ้าชายฮารีฟร์ทะยานแหวกม่านเมฆกำลังลอยลำอยู่บนฟากฟ้าสีครามมุ่งสู่แผ่นผืนทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล

เจ้าแห่งทะเลทรายผู้ยิ่งใหญ่ประคองกอดบรรจงพรมจุมพิตมอบความหวานฉ่ำให้ทั่วเรือนร่างหอมกรุ่นของหญิงอันเป็นที่รัก นิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งปลายลิ้นนุ่