บทที่ 117

คุณกมลคลี่ยิ้มกว้างอย่างเป็นสุขใจเมื่อได้พูดถึงลูกสาวทั้งสองที่จากบ้านจากเมืองไปอยู่ต่างถิ่นต่างแดน

“พูดถึงนางฟ้าทั้งสองแล้ว ซารีฟร์น้องชายของเราก็เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับลูกสาวเจ้าและก็พักอยู่ในบอสตันเหมือนกันด้วย”

เจ้าชายฮารีฟร์ยิ้มกริ่มขอปูทางด้วยพรมแดงไว้ให้ซารีฟร์อนุชาคนรอ

บทที่ 118

คุณกมลเองก็พอจะรับรู้ได้ถึงความเย็นชาเฉยเมยที่บุตรสาวแสดงต่อเจ้าชายฮารีฟร์พอเห็นองครักษ์ทั้งสองเดินออกไปแล้วจึงผุดลุกขึ้นเอ่ยขอตัวบ้าง

“น้ำเหนือกับเจ้าชายคงต้องการคุยกันตามลำพัง ถ้าไงพ่อขอไปปลูกต้นไม้ต่อ”

คุณกมลลุกขึ้นยืนแย้มยิ้มอบอุ่นให้บุตรสาวกับเจ้าชายหนุ่มที่กำลังเลื่อนขั้นมาเป็นว่าท

บทที่ 119

แขนแข็งแกร่งโอบกอบไปรอบเอวบางคอดกิ่วกระชับแนบแน่นไม่ให้นีราพรรณได้ลุกหนี ใบหน้าคมเข้มซบลงตรงหน้าท้องแบนราบตรงตำแหน่งที่ลูกน้อยเคยอาศัยอยู่ ดวงตาคมกริบมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอให้เห็นชั่วขณะก่อนจะกะพริบให้เลือนหายไปพร้อมกับละอองธุลีเม็ดทราย

“เราขอโทษน้ำเหนือ เราผิดเอง ผิดที่ไม่ดูแลเจ้าให้ดี ผิดท