บทที่ 102

“พัก 10 นาทีแล้วค่อยเดินทางต่อ ข้าอยากให้ถึงที่พักก่อนตะวันตกดิน”

อาดีบกระโดดลงจากหลังม้าแล้วอุ้มเชลยสาวแสนสวยที่ถูกมัดมือปิดปากแน่นด้วยผ้าสีดำค่อนข้างสกปรกลงจากหลังม้าแล้วผลักให้ร่างบางล้มลงไปกองกับหย่อมหญ้าสีเขียวอ่อน

การเดินทางไปยังกองโจรในวันนี้ค่อนข้างล่าช้ากว่าปกติ บ่ายคล้อยตะวันเก

บทที่ 103

พออาดีบออกคำสั่งให้เดินทางต่อได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพายุทะเลทรายที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นในเวลานี้ก็ได้ก่อตัวขึ้นเริ่มดาหน้าเข้าหาฝูงม้าอย่างช้าๆ ก่อนจะกลายเป็นคลื่นพายุทะเลทรายลูกใหญ่

“ท่านอาดีบเหมือนพายุกำลังก่อตัวอยู่ข้างหน้า”

ฝูงม้าที่ตื่นตระหนกยกเท้าคู่หน้าขึ้นตะกุยอากาศร้องดังลั่นทั่ว

บทที่ 104

“ไม่เป็นไร เราไม่เจ็บแผล”

เจ้าชายฮารีฟร์ปัดมือนายแพทย์ออกเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมทำตามคำขอร้องของอีกฝ่าย เขาไม่อยากละสายตาไปจากแผ่นผืนทะเลทรายที่อยู่เบื้องล่างแม้แต่วินาทีเดียว เพราะอีกไม่นานลำแสงสีทองของพระอาทิตย์ก็จะหมดไปจากฟากฟ้าแล้วถึงตอนนั้นยิ่งทำให้การค้นหายากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“โธ่