ตอนที่ 3

เจออริเก่าก็โดนต่อยเลย

เมื่อกลับเข้ามาในโรงเรียนที่คุ้นเคยอีกครั้ง ฟู่จิ่วเกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกขึ้นมา ลำโพงยังคงมีเสียงประกาศ ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ยังต้องทำกายบริหารกลางแจ้งอีกหรือเปล่า...

“เอ๋! พี่รูปหล่อคนนั้นเป็นใครอ่ะ นักเรียนใหม่เหรอ ทำไมถึงไม่เคยเห็นเลยล่ะ” สาวน้อยคนหนึ่งดึงตัวคนข้างๆ ให้หันไปดูฟู่จิ่ว

“เขาเพิ่งยิ้มให้ฉันด้วยแหละ มีเขี้ยวด้วย เซ็กซี่เป็นบ้าเลย!”

“เดี๋ยวก่อน ฉันว่าเขาดูคุ้นๆ มากเลยนะ นะ...นั่นมันฟู่จิ่วนี่นา?!”

ครั้นเห็นใกล้ๆ แม่สาวน้อยพวกนี้ถึงกับตาค้าง!

ทำไมผู้ชายรูปหล่อคนนี้ถึงเป็นเจ้าลูกเศรษฐีใหม่ฟู่จิ่วไปได้

เขาเข้ามาเรียนในห้องของพวกเธอจริงๆ ด้วย!

ฟู่จิ่ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะไม้แล้วนั่งไขว้ขายาวๆ บนเก้าอี้ กำลังจะหยิบสมุดโน้ตออกมา ก็ได้ยินเสียงกระแทกดังปัง!

มีคนลากเก้าอี้ด้านข้างตัวเธอ แล้วยังมองด้วยสีหน้าทะมึน “เอาของๆ แกออกไปให้หมด ฉันไม่อยากอยู่ใกล้แกแม้แต่นาทีเดียว ไอ้วิปริตเอ๊ย!”

เจ้าคนนี้เป็นนักเรียนที่นั่งโต๊ะเดียวกับฟู่จิ่วชื่อเจี่ยงเฟยหยาง เป็นคนที่หล่อที่สุดในห้อง D แถมยังเล่นบาสฯ เก่งอีกด้วย สาวๆ จึงตามกรี๊ดเขาพอสมควร

กระทั่งฟู่จิ่วเองก็ยังเคยไล่จีบเจ้าคนนี้เลย

เคยไล่จีบ แค่คิดถึงสามคำนี้เธอก็ปวดหัวหน่อยๆ แล้ว

ทว่า...เธอไม่ชอบให้ใครมาวางอำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ไม่อยากอยู่ใกล้งั้นเหรอ” เสียงเธอราบเรียบ ก่อนจะใช้มือเท้าคางมองเขาอย่างไม่แยแส “งั้นก็ไสหัวไปดิ”

“แกว่าอะไรนะ!” เจี่ยงเฟยหยางเริ่มลงมือ คิดจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย!

แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า เขาเพิ่งลุกขึ้น ร่างทั้งร่างก็ลอยถลาไปนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ คางโดนกระแทกจนเจ็บระบม

ฟู่จิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ มองระคนยิ้มหยัน “ช่วงนี้ฉันไม่ชอบมีเรื่องกับใครสักเท่าไร ฉะนั้นนะเพื่อนเจี่ยง เรามาพูดกันดีๆ จะดีกว่า นายว่าไหม?”

คนอื่นที่เห็นกลับคิดว่าคนทั้งสองกำลังพูดคุยกันตามประสาผู้ชาย

จะมีก็แต่เจี่ยงเฟยหยางเท่านั้นที่รู้ว่าน้ำหนักมือที่กดอยู่บนหลังตนทำให้เจ็บมากแค่ไหน จึงกัดฟันกรอดๆ ดวงตาแดงก่ำ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตนเองจะแพ้ให้กับไอ้เบื๊อกนี่ได้!

“ประหลาดจัง แต่ก่อนเวลาที่เจี่ยงเฟยหยางพูดกับฟู่จิ่ว เจ้านั่นเป็นต้องหน้าแดงอยู่นานสองนาน ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนไปได้”

“ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลย ก็ตอนนี้ฟู่จิ่วมองคุณชายฉินอยู่นะสิ ก็เลยไม่สนใครแล้วไง”

“อ้อ! แน่มากนะ แม้แต่คุณชายฉินเขายังกล้าอาจเอื้อม”

“คอยดูเถอะ เดี๋ยวต้องโดนเล่นงานแน่”

ท่ามกลางเสียงนินทา ตัวต้นเรื่องกลับหลุบตาลง เปิดหนังสือฟิสิกส์ที่อยู่บนโต๊ะออกมาอ่าน

เจี่ยงเฟยหยางสะบัดมือ ส่งเสียง ‘ฮึ’ ขึ้นจมูก “ได้ยินแล้วใช่ไหม นายน่ะอยู่ได้ไม่นานหรอก นี่ไม่ต้องพูดถึงตัวคุณชายฉินหรอกนะ แค่บรรดาบอดี้การ์ดในโรงเรียนของเขาก็เอาแกตายได้แล้ว”

ฟู่จิ่วยิ้มรับหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ “ฉันจะตายหรือไม่ นั่นมันเป็นเรื่องในอนาคต แต่ถ้านายยังจะพูดมากอีก ฉันจะเสยคางนายซะ!”

เจี่ยงเฟยหยาง “...”

ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังโดนข่มขู่เลย

แต่เมื่อกี้สายตาของไอ้เบื๊อกนั่นดูน่ากลัวจริงๆ!

เสียงสัญญาณเข้าเรียนดังขึ้น ฟู่จิ่วจึงแอบงีบอย่างสงบสุขได้สักที

ทว่าพอถึงเวลาอาหารเที่ยง ความยุ่งยากที่ควรจะเกิดขึ้นก็ตามมา

กลุ่มนักเรียนหญิงในชุดกระโปรงสั้นมายืนล้อมฟู่จิ่วเอาไว้ เอ่ยถากถางด้วยคำพูดร้ายกาจชนิดที่ไม่มีใครกล้ามาตอแยด้วย

“ทำไมบ้านตระกูลฟู่ถึงได้มีเกย์อวดรวยแบบนี้ด้วยนะ ทุเรศจริงๆ!”

ฟู่จิ่งที่กำลังหิวข้าวอยู่กลับต้องมาโดนสาวๆ พวกนี้รุมล้อม ดวงตาของเธอจึงเริ่มกระด้างขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่สาวคนนั้น เธอเงยหน้าขึ้น มุมปากแย้มรอยยิ้มอันเย็นเยียบ