ตอนที่ 3 สงครามของคนและหมา

หานซินหยู่เหลือบมองลงไปและสั่งขึ้นอีกครั้งว่า : “ตอนนี้ฉันต้องเข้าร่วมประมูลงานคนดังวอชิงตัน นายพาฉันไปที่นั่นหน่อยสิ”

ในที่สุด เธอก็ยกขาเรียวยาวของเธอเดินออกจากล็อบบี้ไป เธอสะบัดผมหอมๆ ยาวสลวยและเดินออกไป เพียงเรือนร่างที่มองจากด้านหลังก็ทำให้ใครต่อใครต่างหลงใหลไปกันหมด

ต้องยอมรับว่าพี่น้องตระกูลหานนี่เป็นที่สุดของเทพธิดาจริงๆ คนพี่เย็นชาและเผด็จการ ส่วนคนน้องสวยและน่ารัก ไม่รู้เลยว่าสองพี่น้องคู่นี้ทำให้ผู้ชายหลงใหลเสน่ห์ของพวกเธอไปเท่าไหร่แล้ว

หานซินหยู่เดินไปไม่กี่ก้าว ก็มีสุภาพบุรุษคนหนึ่งสวมชุดสูท ใส่รองเท้าหนังเข้ามาหยุดเธอไว้

สุภาพบุรุษคนนั้นชื่อซุนหงเจี๋ย เขาเป็นนายน้อยใหญ่แห่งซุนกรุ๊ป การกดขี่ข่มเหงในเมืองเจียง เขามีชื่อเสียงอันฉาวโฉ่มาก และในช่วงไม่นานมานี้เขายังได้พัวพันกับหานซินหยู่อีกด้วย

“ซินหยู่ โปรดให้เกียรติไปทานข้าวกับผมด้วย” ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของซุนหงเจี๋ยก็จ้องมองไปที่คอเสื้อของหานซินหยู่ ราวกับจะกลืนกินเธอ

หานซินหยู่รู้สึกขยะแขยงใบหน้าของเขามาก เธอเอามือกดไว้ที่คอของเธอ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “แค่เจอคุณฉันก็อยากจะอ้วกออกมาแล้ว ฉันจะกินลงได้ยังไง”

“นังนี่! วันนี้เธอต้องไปกินข้าวกับฉัน!” ซุนหงเจี๋ยรู้สึกหงุดหงิดขึ้นทันที และเขาไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอีกต่อไป ใบหน้าอันสยดสยองของเขาปรากฏขึ้นมาทันที

นี่คือใบหน้าที่แท้จริงของเขา มันช่างต่ำทราม ร้ายกาจและดูเจ้าอารมณ์เป็นที่สุด

ร่างกายของหานซินหยู่หดตัวลงด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะตะโกนใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า : “รปภ. รีบมาที่นี่ด่วน……”

ตามคำสั่งที่ได้รับ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาขวางด้านหน้า เสมือนผู้พิทักษ์ที่จงรักภักดี

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

ซุนหงเจี๋ยเหลือบมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและเปล่งเสียงหัวเราะออกมา “คุณคิดเหรอว่ารปภ.ไม่กี่คนนี้จะจัดการกับผมได้ วันนี้ผมจะทำให้คุณเห็นพลังหมาบ้าของตระกูลซุนของเรา”

หลังจากนั้นเขาก็เอานิ้วชี้เข้าปาก ก่อนจะผิวปากออกมา

หลังจากสิ้นเสียงผิวปากนั้น หมาบ้าสามตัวก็วิ่งเข้ามาที่นอกบริษัท

หมาบ้าขนสวย มีเครื่องหมายสีน้ำตาลอ่อนที่หลัง มีปากและจมูกที่กว้างและหนา ดูกล้าหาญและดุร้าย

หลังจากที่หมาบ้าสามตัววิ่งเข้าไปที่ล็อบบี้ พวกมันก็รีบนั่งยองๆ อย่างเชื่อฟังต่อหน้าซุนหงเจี๋ย และรอฟังคำสั่งเขา มองเพียงแวบแรกรู้เลยว่าพวกมันได้รับการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ

บรรยากาศในล็อบบี้ตึงเครียดขึ้นในทันใด ทุกคนต่างพากันหวาดกลัว หัวใจพวกเขาสั่นสะท้านไปหมด เคยได้ยินมาว่าตระกูลซันนั้นมีหมาบ้าสามตัว ที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้

ทันทีที่เห็นว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต่างผวา ซุนหงเจี๋ยก็ยิ่งแสดงความเย่อหยิ่งออกมา เขาชี้เข้าไปที่หมาล่าเนื้อทั้งสาม ก่อนจะโอ้อวดว่า : “นี่คือหมาบ้าของครอบครัวซุน เราใช้เงินและทรัพยากรจำนวนมากเพื่อฝึกฝนมัน มันคือความกล้าหาญและความคงกะพัน”

“นายน้อยซุน ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเก่งหรือหมาบ้าของคุณเก่งกันแน่?” เมื่อจางเยว่โพล่งประโยคนั้นมา ทุกคนต่างก็พากันตะลึงงันทันที

“แน่นอนว่าหมาบ้าของเราเก่งมาก” ซุนหงเจี๋ยตอบโดยไม่ต้องคิด พร้อมกับแสดงออกด้วยน้ำเสียงของเขา

“แย่จริง!” จางเยว่อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “นี่นายน้อยซุน แย่กว่าหมาอีกเหรอครับ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานทุกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา หานซินหยู่ก็เช่นกัน บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างมาก

“ไอ้คนขับรถบ้า แกวอนหาที่ตายจริงๆ นะ” ซุนหงเจี๋ยตะหนักได้ว่าถูกเด็กคนนี้หลอก เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธจัด “วันนี้ ฉันจะแสดงให้เห็นถึงพลังของหมาบ้า”

ทันใดนั้นเขาก็ผิวปากขึ้นมาอีกครั้ง

หมาล่าเนื้อทั้งสามตัวพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ราวกับพวกมันได้รับคำสั่ง

เมื่อเห็นว่าหมาบ้าพวกนั้นเริ่มโจมตี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต่างก็รีบเข้าไปคุ้มกันเธอทันที พวกเขาใช้โอกาสนี้แสดงความภักดีต่อหน้าผู้จัดการหาน

“ฮึ่ย……ฮึ่ย……”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้มีความเสี่ยงสูง ไม่นานนักพวกเขาก็ถูกโยนลงไปที่หมาล่าเนื้อนั่น ทันใดนั้นพวกเขาก็ถูกพวกมันรุมกัดและกรีดร้องออกมาลั่นห้องโถง

ไม่คิดเลยว่าสุนัขพวกนี้จะมีความดุดันถึงเพียงนี้ เกินกว่าที่ทุกคนคาดไว้ ผู้ชมต่างแตกตื่นกันด้วยความตกใจ ช่างเป็นภาพที่วุ่นวายจริงๆ

“นี่! ผู้ติดตาม ตอนนี้……ฉันจะทำยังไงดี?” ใบหน้าที่หวาดกลัวของหานซินหยู่ พลันเปลี่ยนเป็นซีดเซียว เธอซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของจางเยว่

ท้ายที่สุด เธอก็เป็นแค่เพียงเด็กในร่างผู้ใหญ่ และเธอก็กลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อได้พบกับหมาบ้าที่ดุร้ายเช่นนี้

“นี่……”

จางเยว่เองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์เช่นนี้ ทำไมเขาถึงไม่กลัวนะ

เขากลัวแก้ปัญหาใดๆ ไม่ได้มากกว่า ในฐานะผู้ชาย เขาต้องหาวิธีปกป้องผู้หญิงข้างๆ เขาให้ได้

ใช่สิ โทรศัพท์มือถือ……

จู่ๆ จางเยว่ก็นึกถึงโทรศัพท์มือถือ V8 ที่มีแอปพลิเคชันสแกนขึ้นสูง ด้วยความสามารถที่ตรวจจับข้อมูลต่างๆ และอวัยวะสัตว์ได้ทุกชนิด

สู้ไม่ได้กับ……

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเปิดซูเปอร์สแกน พร้อมกับปัดไปที่ร่างของหมาบ้าพวกนั้น ทันใดนั้นข้อความก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ สิ่งที่สแกนได้ก็คือสุนัขพรีซ่า คานาริโอ, อายุ : 8 ปี, น้ำหนัก 42 กิโลกรัม……

หลังจากที่อ่านข้อมูลนี้ จางเยว่ก็ยิ้มออกมาอย่างประหลาด และเขาก็คิดหาวิธีจัดการกับเหล่าสุนัขพรีซ่า คานาริโอนี้ได้แล้ว

“นี่มันเวลาอะไร นายยังมัวแต่เล่นมือถืออยู่ได้” เมื่อเห็นจางเยว่จ้องมองโทรศัพท์มือถืออย่างมึนงง หานซินหยู่ก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

หมาจะกัดตูดอยู่แล้ว คนติดตามเธอยังดูไม่รีบร้อนเลย แถมยังมีอารมณ์เล่นมือถืออีก น่านับถือจริงๆ

“ผู้จัดการหานครับ รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมมา” จางเยว่ทิ้งคำพูดไว้ ก่อนจะวิ่งออกจากบริษัทด้วยความเร็วสูง

“เฮ้! นาย……” หานซินเยว่มองดูแผ่นหลังของจางเยว่อย่างตะลึง นี่เขายังมีความเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ทำไมเขาหนีไปในตอนที่เธออยู่ในความอันตรายเช่นนี้

เขาวิ่งหนีไปแล้ว เธอควรจะวิ่งตามเขาไปด้วยหรือไม่?

คนรับรถนี่ไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆ ช่างเป็นคนกากเดน ขี้ขลาด ขนาดแค่หมายังสู้ไม่ได้……

เธอด่าคนขับรถเป็นร้อยครั้งในใจ เธออยากจะหักขาเขาจริงๆ อยากจะดูว่าเขาจะกล้าดีอยู่อีกไหม

ความโกลาหลในล็อบบี้มากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นไม่นาน หมาบ้าสามตัวก็รุ่มกัดพนักงานรักษาความปลอดภัยไปมากมาย ส่วนพนักงานคนอื่นๆ ต่างซ่อนตัวกันด้วยความตกใจ แม้แต่หานซินหยู่เองก็ตกใจด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นหมาบ้าสามตัวนี้เดินไปมา ด้วยศีรษะและหางที่สั่นเทา หัวใจของหานซินหยู่ก็สั่นไปด้วยความตกใจ เหงื่อของเธอไหลออกมาไปทั่วด้านหลัง

“ไอ้หมาบ้า อย่า……อย่าเข้ามานะ!” ใบหน้าของหานซินหยู่ซีดเผือด เธอใช้มือปกป้องร่างกายของเธอสัญชาตญาณ

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

ซุนหงเจี๋ยหัวเราะและเดินไปที่หน้าสุนัข ก่อนจะขู่หานซินหยู่ว่า : “ตราบใดที่คุณสัญญาว่าจะไปทานข้าวกับผม หมาบ้าพวกนี้จะไม่ทำร้ายคุณ”

“อย่าแม้แต่จะคิด” หานซินหยู่ไม่ได้คิดเลย เธอปฏิเสธทันที เพราะเธอจะไม่กินข้าวกับผู้ชายหยาบคายเช่นนี้เด็ดขาด

การทานข้าวเป็นเพียงข้ออ้างของชายคนนี้ เพราะเขาจะฉวยโอกาสเอายาใส่ลงไปในอาหารอย่างแน่นอน เกรงว่าถึงเวลานั้นเธอจะไร้เดียงสาเกินไป

“พูดดีๆ ด้วยแล้ว เห็นทีคงจะต้องใช้กำลังบังคับ วันนี้ผมจะให้คุณรู้ว่าหมาบ้าของผมมันเก่งมากแค่ไหน”

หลังจากที่ซุนหงเจี๋ยพูด เขาก็หิวปากขึ้นมาอีกครั้ง

หมาบ้าสามตัวได้รับคำสั่ง พวกมันก็วิ่งเข้าไปใกล้หานซินหยู่ น้ำลายของพวกมันไหลออกมาที่มุมปาก ราวกับพวกมันชอบผู้หญิงสวย

“อย่า……อย่าเข้ามานะ……” หัวใจของหานซินหยู่ตกลงไปถึงตาตุ่ม ทันทีที่เห็นหมาบ้าพวกนี้เข้ามาใกล้

ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? ตอนนี้เธอควรทำยังไงดี?

จิตใจของเธอในตอนนี้ว่างเปล่ามาก เธอคิดอะไรไม่ออกเลย หรือเธอจะโดนสัตว์ร้ายทั้งสามตัวนี้ฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ?

“ผู้จัดการหาน……”

ในขณะที่เธอกำลังหวาดกลัวอยู่นั้น จางเยว่ก็ถือวิ่งหอบเข้ามา ในถือของเขายังถือถุงก๊อบแก๊บสีดำอีกด้วย

“อย่าเพิ่งเข้าใจผมผิดนะครับ ผู้จัดการหาน ผมออกไปซื้อของบางอย่างมา” จางเยว่วิ่งไปข้างหลังหานซินหยู่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดถุงก๊อบแก๊บในมือของเขาและเอนตัวลง

“KFC?”

เมื่อเห็นถุง KFC ใหญ่ๆ ในมือ หานซินหยู่ก็ตกตะลึงอีกครั้ง “จะตายอยู่แล้ว นายยังมีอารมณ์กิน KFC อยู่อีกเหรอ? ทำไมนายแม่งไม่ตายๆ ไปซะวะ?”

“ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นหมาพวกนี้มากกว่า” จางเยว่พูดจบ ก็โยนถุงในมือของเขา ขาและปีกไก่กระจายเต็มพื้นไปหมด กลิ่นหอมๆ ของไก่คลุ้งกระจายไปทั่ว

“ติดสินบนหมาเหรอ?”

หานซินหยู่ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี เธอไม่ได้คาดหวังว่าจางเยว่จะวิ่งหนีไปซื้อ KFC มาเพื่อติดสินบนหมาพวกนี้

เรื่องตลกนี้ไม่ใหญ่ไปหน่อยเหรอ?

คนโง่ทุกคนต่างรู้ดีว่า สุนัขที่ดุร้ายแบบนี้จะได้รับการฝึกฝนกันอย่างมืออาชีพ พวกมันจะไม่มีวันกินอาหารจากคนแปลกหน้าเด็ดขาด พวกมันจะกินขาและปีกไก่ได้ยังไง?

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

เมื่อเห็น KFC กระจายไปทั่วพื้น ซุนหงเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ไอ้คนขับรถไร้น้ำยา! ไอ้โง่! หมาบ้าพวกนี้ไม่มีวันกินของจากคนแปลกหน้าหรอก……”

คำพูดของเขาหยุดลงกะทันหัน ในวินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็พลันมืดลงทันที หน้าของเขาดูตกใตอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในเวลานี้ หมาบ้าสามตัวนั้นกินขาและปีไก่บนพื้น พวกมันกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับพวกมันได้พบสิ่งที่ดีที่สุดในโลก พวกมันดูอร่อยมากเป็นพิเศษ

นี่มัน……

เกิดอะไรขึ้น?

ซุนหงเจี๋ยงงมาก หมาบ้าพวกนี้ไม่เคยกินของที่คนอื่นให้มาก่อน ทำไมวันนี้พวกมันดูชอบ KFC ได้?

“ฉันไม่อนุญาตให้พวกแกกิน ปิดปากของพวกแกซะ!” หลังจากอึ้งไปชั่วขณะ ซุนหงเจี๋ยก็กลับมาได้สติอีกครั้ง ก่อนจะตะโกนไปที่หมาบ้าทั้งสามตัว

อย่างไรก็ตาม เสียงตะโกนนั้นก็ใช่ว่าจะมีผลใดๆ หมาบ้าพวกนั้นวิ่งไปหาอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพวกมันหลงลืมไปแล้ว

“ไอ้พวกโง่……” ปากของซุนหงเจี๋ยกระตุกออกมาด้วยความโกรธ เขาไม่ได้คาดหวังว่าสุนัขที่ได้รับการฝึนฝนมาอย่างดี จะไม่เชื่อฟังและทำให้เขาเสียหน้าได้

แต่ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว เขาทำได้รอให้หมาบ้าพวกนี้ทาน KFC จนเสร็จไป

“นี้……”

ในเวลานี้ หานซินหยู่เองก็ประหลาดใจเช่นกัน เธอไม่คิดว่าสุนัขพวกนี้จะชอบกิน KFC

หลังจากมองดูสุนัขทั้งสามตัวอยู่พักใหญ่ เธอก็หันไปมองจางเยว่ โดยที่เธอก็คิดไม่ถึงว่าคนขับรถคนนี้จะมีวิธีการจัดการกับหมาบ้าพวกนี้ได้เยี่ยมยอดขนาดนี้

ในขณะที่เธออยู่ในความงุนงง จางเยว่ก็เอาหัวเข้ามาใกล้เธอ “ผู้จัดการหาน อยากเห็นโชว์ที่ยอดเยี่ยมและน่าตื่นเต้นไหมครับ?”

“โชว์อะไรเหรอ?”

“รอสักครู่ครับ เดี๋ยวมีโชว์ดีๆ เร็วๆ นี้” จางเยว่ยิ้มและเดินไปหาซุนหงเจี๋ยอย่างรวดเร็ว

เดิมทีซุนหงเจี๋ยอยู่ในอาการมึนงง ทันทีที่เขาเห็นร่างสูงใหญ่ของจางเยว่เดินเข้ามา คอของเขาก็หดลงด้วยความตกใจ “ไอ้คนขับรถ มึงต้องการอะไร?”

“นายน้อยซุนครับ ผมอยากให้ของขวัญคุณสักหนึ่งชิ้นครับ” จางเยว่ยื่นมือออกไปแล้วเช็ดบนเสื้อผ้าของซุนหงเจี๋ย

“ไอ้โรคจิต มึงอย่ามาแตะตัวกู!” ซุนหงเจี๋ยพยายามอยู่ห่างจากจางเยว่

แต่ถ้าเสียดายที่ร่างกายของเขาถูกเหล้าองุ่นหมดแล้ว ตอนนี้เขาอ่อนแอเหมือนสุนัขตัวเมีย และไม่มีทางหลบหนีไปไหนได้เลยในตอนนี้