บทที่ 485 แม่อย่างฉันคนนี้ แค่มีไว้ประดับเหรอ

พฤกษ์จ้องมองห้องลองชุดอยู่ตลอด

เขาอยากจะเห็นภาพที่คมทิพย์ใส่กระโปรงมากจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้ถึงแม้ว่าจะแสดงออกอย่างแข็งกร้าวมาตลอด แต่เขานั้นรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น ว่าภายในจิตใจของคมทิพย์นั้นอ่อนโยนมาก

นรมนเองก็สังเกตห้องลองชุด แต่ว่าหางตาก็ยัง

บทที่ 486 กานต์แก่แดดเล็กน้อย

นรมนรู้สึกยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

เกี่ยวกับคำถามที่ว่าเด็กจะกลับไปที่ไหน ดูเหมือนเธอจะไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ

พ่อนรมนเห็นนรมนรู้สึกลำบากใจ จึงอดพูดกับแม่ของนรมนไม่ได้ว่า： “คุณเป็นอะไรไปนะ？เด็กจะไปไหนก็ไปเถอะ จะถามทำไม นอกจากนี้ กมลคือคุณหนูของตระกูลโตเ

บทที่ 487 คุณคือคนของฉัน

“นายหญิง นั่งให้ดีนะครับ”

กิมจิรู้ว่าร่างกายของนรมนยังไม่หายเป็นปกติ ดังนั้นจึงเอ่ยเตือนเธอทันที

นรมนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย เอ่ยเสียงเบา： “ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ลงมือทำให้ดีก็พอ”

ได้รับคำสั่งเช่นนี้ กิมจิจึงไม่พูดอะไรต่อ รถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว