บทที่ 469 สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่คำขอบคุณ

คมทิพย์กำลังจะเอ่ยถามพยาบาลว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของนรมนดังมาจากข้างในห้องน้ำ

แม้จะได้ยินไม่ค่อยชัด เพราะเสียงมันเบามาก แต่ก็ทำให้เธอเริ่มเป็นห่วงขึ้นมา

“นรมน แกเป็นอะไรไหม?”

เธอเอ่ยถามอย่างนึกเป็นห่วง

บทที่ 470 นายคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

“อ๊ะ!”

อุณหภูมิอุ่นร้อนสาดลงบนหน้าของนรมน จนทำให้เธอหายเหม่อ และสะดุ้งตกใจกับดวงตาเบิกกว้างตรงหน้าแทน เธอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนแผ่นหลังชนผนัง ตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บจนน้ำตาแทบไหล

“เจตต์ นายป่วยหรือไง?”

จู่ๆเจตต์ก็หัวเราะออกมา

บทที่ 471 ไม่เข้าใจก็ถูกแล้ว

นรมนเห็นทีท่าของธรณี เธอก็ไม่อาจใจร้ายตำหนิอะไรเขา เพียงแค่เอ่ยเสียงเรียบ “ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ไม่ว่ายังไง ใครจะทำร้ายฉันก็ได้ แต่ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาไม่มีทางคิดทำร้ายฉัน ต่อให้คุณนายทวีทรัพย์ธาดาไม่ชอบฉัน เธอก็คงไม่มีทางยืนมองฉั