ตอน 42
รักนายครั้งสุดท้าย
บทที่ 42 ฉันไม่ได้ชื่อสวัสดี2
“เอาล่ะ ไม่ใช่เธอหรอกที่อยากจะไปหาเขา เป็นฉันเองที่อยากจะพาเธอไป ดีมั้ย？ไปบอกแม่เธอก่อน แล้วฉันจะพาเธอไปหาเขา หลังจากนั้นค่อยพาเธอกลับมาส่งดีมั้ย？”
บุริศร์อมยิ้ม แต่กานต์ตกตะลึงเล็กน้อย แต่อย่างไรก็ดี เขาก็พูดอย่างเฉยเมยว่า “นี่เพราะคุณข้อร้องให้ผมไปหรอกนะ”
ตอน 43
บทที่ 43 อำนาจที่จะไม่อ่อนข้อให้
กานต์และบุริศร์ออกจากโรงพยาบาล ขึ้นรถของบุริศร์แล้ว
บุริศร์มองเขาแล้ว ในใจอิ่มเอมไปด้วยความพอใจ เด็กคนนี้ยิ่งมองยิ่งเพลินจริงๆ
“อยากซื้อของไปให้กิจจาสักหน่อยมั้ย？”
เขาแค่อยากอยู่กับกานต์ต่ออีกสักหน่อย แต่หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลไม่ได้ ประธานคนนึงอย
ตอน 44
บทที่ 44 อำนาจที่จะไม่อ่อนข้อให้2
หลังจากวางสายโทรศัพท์ บุริศร์ก็พูดกับกานต์ว่า “คาดเข็มขัดนิรภัยซะ ฉันจะพาเธอไปหากิจจา”
กานต์ไม่ได้พูดอะไรแต่ไม่ลืมที่จะคาดเข็มขัดนิรภัย
ตลอดทาง ไม่ว่าบุริศร์จะพูดอะไรกับเขา กานต์ก็ไม่ตอบแถมยังหยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลง ท่าทางไม่แยแสแบบนี้ทำให้บุริศร์สับสน