บทที่ 312 คุณบุริศร์เอาใจยากแล้ว

สองพ่อลูกเล่นกันสักพัก เรี่ยวแรงบุริศร์ก็หมดลงนิดหน่อย จึงปล่อยกานต์ลงมา

การอยากเล่นของกานต์ยังไม่ลดลง ยังอยากเล่นกับบุริศร์อีกสักพัก แต่พบว่าสีหน้าบุริศร์ค่อนข้างซีดเซียว จึงรีบถามอย่างเป็นห่วง “คุณบุริศร์ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“เทน้ำให้พ่อหน่อย”

บทที่ 313 ฉันเป็นลูกสาวพ่อแม่ตลอดไป

ขณะที่นรมนกดปุ่มรับสาย ถือโอกาสลุกขึ้นเดินออกไป หลายๆ เรื่องเธอไม่อยากรับโทรศัพท์ต่อหน้าลูก เพื่อไม่ให้เด็กต้องเผชิญกับด้านไม่ดีก่อนวัยอันควร

“อาเล็ก เกิดอะไรขึ้น?”

นรมนพยักหน้าให้กับคุณนายโตเล็ก แล้วลุกขึ้นออกจากห้องคนไข้ไป

ตั้งแต่ที่นรมนเรีย

บทที่ 314 ดูสิว่าคุณจะทำอย่างไร

พ่อนรมนเห็นนรมนยังปฏิเสธที่จะพูดความจริง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “ลูกชอบบุริศร์มากเลยใช่ไหม? ถึงยอมให้ตัวเองกับลูกได้รับความไม่ยุติธรรมเพื่อเขา?”

“เปล่านะคะ พ่อ ฉันไม่ได้รับความอยุติธรรมอะไรเลย พ่อได้ยินอะไรมากันแน่?”

นรมนรู้สึกว่าความเข้าใจผ