บทที่ 297 ขอยืนไหล่มาซบสักหน่อย

นรมนรู้สึกหายใจหายคอไม่สะดวกขึ้นมา

เธอรีบกดปุ่มเรียกพยาบาล แต่ว่ามือนั้นกลับสั่นเป็นอย่างมาก ในใจก็อดไม่ได้ที่จะขอให้กมลปลอดภัย

ตอนที่หมอกับพยาบาลรีบมานั้น นรมนยังไม่ได้สติ กมลก็ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว

โรงพยาบาลตอนกลางคืนนั้น ทางเดินเงียบสงั

บทที่ 298 ฉันกับเจตต์เป็นเพียงแค่เพื่อนกัน

ใครกันนะ？

นรมนรีบหันหัวไป ก็เห็นบุริศร์กำลังยืนอยู่ตรงทางเดิน กำลังมองท่าทีของเธอกับเจตต์ พลางมีความโกรธที่แสดงออกมาตรงหว่างคิ้วนั้น

เธอพยายามขยี้ตา เพราะคิดว่าตัวเองมองผิดไป

บุริศร์โผล่มาที่นี่ได้อย่างไร？

เขาไม่ได้เพิ่งออกจากห้อง

บทที่ 299 นั่นเป็นความเคารพที่ฉันมีต่อเธอ

นรมนอยากจะผลักบุริศร์ออก แต่ทว่าแรงของเธอไม่ได้มาก บุริศร์เองก็ไม่คิดจะให้เธอผลัก เลยกอดเธออย่างเต็มที่ ทำให้นรมนไร้ทางเลือก

บุริศร์รู้สึกถึงการไม่ขัดขืนของนรมน รอยจูบอย่างบ้าอำนาจนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยน

อันที่จริงเขาหึง ทั้งๆ ที่