บทที่ 295 ฉันเชื่อใจคุณ

ไม่เจอกันไม่กี่วันกมลผอมลงเยอะเลย ตาโหลไปเยอะเลย ริมฝีปากก็ไม่มีสีเลือดอยู่เลย

ทันใดนั้นนํ้าตาของนรมนก็ไหลลงมาทันที

“กมล……”

เธอเรียกเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไม ไม่กล้าเสียงดัง เหมือนกลัวจะทำให้ลูกสาวที่ไม่มีสติตื่นขึ้น

คุณนายโตเล็กเห็นนรมนมาแล้ว ก็ลุกขึ้นยื

บทที่ 296 ฉันรักษาคำพูดที่เคยให้เอาไว้แล้ว

ตอนที่ธรณีเจอนรมนอีกครั้ง ก็เกิดอารมณ์สับสนขึ้นมา แต่ว่าตอนนี้เขาเองก็รู้ว่าตอนนี้นรมนรักกมลหมดหัวใจ

เขารีบจัดแจงทุกอย่าง เมื่อเห็นท่าทีเป็นกังวลและเศร้าหมองของนรมน ก็พูดเสียงเบาว่า： “ไม่ต้องกลัว คุณยังมีพวกเราอยู่นะ”

นรมนมองธรณีสักพัก ก็คิดว

บทที่ 297 ขอยืนไหล่มาซบสักหน่อย

นรมนรู้สึกหายใจหายคอไม่สะดวกขึ้นมา

เธอรีบกดปุ่มเรียกพยาบาล แต่ว่ามือนั้นกลับสั่นเป็นอย่างมาก ในใจก็อดไม่ได้ที่จะขอให้กมลปลอดภัย

ตอนที่หมอกับพยาบาลรีบมานั้น นรมนยังไม่ได้สติ กมลก็ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว

โรงพยาบาลตอนกลางคืนนั้น ทางเดินเงียบสงั