บทที่ 237 ฉันไปไม่ได้

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากแยม ข้างใจจิตใจของนรมนก็เย็นวาบ

ความจริงแล้วเธอเป็นหนามตำใจของแยมตั้งแต่แรกแล้ว แต่เธอสามารถเสแสร้งได้เป็นเวลาห้าเหมือนหนึ่งวันนั้นเธอทำได้สำเร็จ ทำให้นรมนถึงกลับต้องชื่นชม

“เธอลักพาตัวพ่อแม่ของฉันก็เพื่อรเมศอย่างนั้นเหรอ”

นรมนไม่

บทที่ 238 เธอเจ็บปวดใจเหลือเกิน

“นรมน นี่เธอตั้งใจจะจับผิดฉันเหรอ เธอรู้ไหมว่าทั้งนอกและในนี้มีคนกี่คน เธอคิดว่าอาศัยเพียงลำพังเธอจะสามารถพาพ่อแม่ของเธอออกไปได้อย่างนั้นเหรอ”

แยมเห็นนรมนปฏิเสธความหวังดีของตัวเอง สีหน้าจึงดูแย่ขึ้น

เธอเป็นคนที่เข้าใจรเมศ เพราะฉะนั้นถึงต้องการให้นรมนรี

บทที่ 239 หนูก็ไม่มีทางอื่นจริงๆ

พ่อนรมนรู้สึกว่านรมนมีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบถามขึ้น

นรมนมองดูพ่อของตัวเองจึงได้พูดเสียงต่ำขึ้น : พ่อคะ มีบางเรื่องที่ไม่สามารถอธิบายให้พวกท่านเข้าใจได้ในเวลาเพียงสั้นๆ พวกท่านไปจากที่นี่ก่อน พาแม่ย่าของหนูกับกิจจาไปพร้อมกัน ร่างกายกมลไม่ค่อยเหมาะกับการนั่งเ