บทที่ 198 ผมจะอยู่ข้างๆคุณ

พฤกษ์ไปแล้ว แต่บุริศร์ยังไม่ได้เข้าไปข้างใน เขารู้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจของนรมนยังรับอะไรไหว ไม่ว่าใครเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่สามารถทำใจยอมรับได้หรอก ก็เหมือนกับนรมน แต่ก็ยังถือว่าดีอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ถึงขนาดซึมเศร้า

บุริศร์ปลอบใจตัวเอง แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดห

บทที่ 199 ทั้งชีวิตนี้ ผมขาดคุณไปไม่ได้

นรมนยอมพูดออกมา แต่สำหรับบุริศร์แล้วเขาไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรขนาดนั้น เขารู้สึกได้ถึงความขัดแย้งในใจของนรมน เพราะเขา เธอถึงยอมโอนอ่อนให้

นรมนที่เป็นแบบนี้เหมือนนรมนเมื่อห้าปีก่อน ที่ไม่เคยใช้ชีวิตตามความชอบของตัวเอง แต่ขึ้นอยู่กับความชอบของบุริศร์

บทที่ 200 ก้าวแรกที่แสนยากลำบาก

นรมนซับซ้อนอยู่นาน หลังจากที่เห็นความนิ่งสงบของบุริศร์สุดท้ายจึงตัดสินใจพูดออกไป

ถ้าหากพูดออกไปแล้ว แล้วบุริศร์ทนไม่ไหว หรือรับไม่ได้ เธอก็จะถอดใจ

บางทีโชคชะตาของเธอกับบุริศร์อาจจะไม่ได้หนักแน่นเหมือนอย่างที่เธอคิดก็ได้ บางทีอาจจะไม่มีผู้ชายคนไหนท