บทที่ 163 เหนือมนุษย์อย่างผมมีข้อเสียบ้างก็ดีเหมือนกันนะ

“ตระกูลวัชโรทัยชักจะมากเกินไปแล้ว ไม่เพียงแค่เอาคุณกับลูกของผมไปซ่อนไว้ตั้งห้าปี ตอนนี้ยังคิดจะแย่งคุณไปซึ่งๆหน้าอีก คิดว่าคนอย่างผมมันน่ารังแกมากหรือว่ายังไง?”

ยิ่งพูดบุริศร์ก็ยิ่งโกรธ ถึงขนาดที่อยากบินไปเคลียร์กับรเมศที่อเมริกา

บทที่ 164 ตอนหม่ามี้แก่ ผมก็จะดูแลหม่ามี้อย่างนี้

“คุณหมอ ลูกของผมไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

บุริศร์จูงมือนรมน ก้าวเดินเร็วๆมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณหมอ

หมอมองมาที่บุริศร์กับนรมน แล้วพูดเสียงเบาว่า “ตอนนี้กิจจาไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ว่าการดูดซึมสารเข้าไปในร่างกายครั้งนี้รุนแรงมาก จนกระตุ้นให้สาร

บทที่ 165 อย่าทำให้น้องสาวของฉันตกใจ

นรมนกลัวเสียงดังรบกวนเด็กๆ จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกไปข้างนอก

กิจจามองกานต์ที่นอนอยู่ข้างๆ จู่ๆก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา

ถ้าเขากับกิจจากลายเป็นพี่น้องกันจริงๆ อย่างนั้นคุณน้าก็จะกลายเป็นหม่ามี้ของเขาด้วยใช่ไหม?

ทันใดนั้นเขาก็คิดถึงหม่ามี้ของเขา