บทที่ 156 ฉันมีความจำเป็นที่ทุกข์ใจจริงๆ

นรมนรู้ว่าถ้าหากตัวเองออกไปตอนนี้ ระหว่างเธอและบุริศร์ก็ไม่มีหวังอีกต่อไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอไม่คาดหวังบุริศร์จะชอบเธอ แต่เธอกลับมาเพื่อกมล และตอนนี้ หลังจากที่เห็นสวนสุสานส่วนตัว ในตอนที่รู้ว่าบุริศร์รักเธอมากนั้น เธอก็ไม่อยากจะปล่อยมือเขาอีกต่อไป

บทที่ 157 กิจจาป่วย

บุริศร์จัดเตรียมขั้นตอนโอนย้ายโรงพยาบาลหลังจากที่นรมนจากไป เขาทำอย่างลับๆ เพื่อให้ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน

ตอนที่นรมนรู้ข่าวว่าบุริศร์เปลี่ยนโรงพยาบาลนั้นก็ตอนทานข้าวเย็น เธอต้มซุปนกพิราบด้วยตัวเองให้บุริศร์ แต่ตอนที่ส่งไปให้พฤกษ์ พฤกษ์บอกว่าบุริศร์ไม่ได้อยู่โรงพยาบาลเด

บทที่ 158 สู้ๆนะคุณธรณี

ความเจ็บปวดในใจแผ่ขยายออกไป แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะแสดงให้คนนอกรู้ และว่าแผลในใจจะเลือดไหลริน ภายนอกของนรมนยังคงดูสงบนิ่ง

เธอคิด เธอต่างจากนรมนคนเดิมไปแล้วจริงๆ

ฝืนยิ้มเบาๆ นรมนมองคุณหมออีกครั้ง

คุณหมอได้ยินพฤกษ์พูดแบบนี้ ไม่ลังเลอีกต่อไป เขามองคนพวกนี้ พูด