บทที่ 101 ฉันนั่นชอบเธอนะ

ภายในใจของนรมนกำลังสับสนแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา เธอ มองเจตต์ด้วยที่สายตาเย็นชาพร้อมพูด “ตั้งแต่เมื่อไรกันที่นายกลายเป็นเพื่อนที่ดีของบุริศร์? เริ่มพูดจับคู่ให้เขา?”

เจตต์แข็งทื่อไปทั้งตัว ตระหนักได้ถึงบางอย่าง

“ที่ไหนกันล่ะ! ฉันยังไม่ได้พูดจับคู่ให้เขาเลย ไม่ใช่

บทที่ 102 ผมไม่อ้อนหม่ามี๊ให้มีความสุขจะให้ผมไปอ้อนใคร

เดิมทีบุริศร์อยากที่จะมาหานรมน แต่ตอนที่เขามองเห็นภาพนี้ เท้าก็ก้าวเดินต่อไม่ได้

เขายังจำตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัดอย่างพร่ามัว กานต์พูดกับเขา

ถึงแม้เด็กคนนี้จะดูไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ว่าในเวลาสำคัญก็บริจาคเลือดให้ตัวเอง นี่ทำให้บุริ

บทที่ 103 ฉันเข้าใจมาตลอดว่าเธอคือคนที่ฉันคิดถึงในอดีตคนนั้น

ดวงตาของนรมนแสดงออกอย่างดีใจ ไม่ว่าคนที่มาจะเป็นใคร บุริศร์เป็นคนรับผิดชอบที่นี้ ต้องจากไปเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเรียกให้บุริศร์จากไป เธอกับเด็กๆกินข้าวก็จะเป็นกันเองขึ้นมาเล็กน้อย

ในเวลานี้นรมนก็ไม่ได้ไปคิดถึงว่าทำไมถึงไม่อยากที่จะอยู