บทที่ 94 สุนัขไม่เห่า นิสัยย่อมเปลี่ยน

จ้าวเอ้อโกวสีหน้าเรียบเฉย

แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาอิจฉาเฉิงเจาแค่ไหน

เขาใส่เสื้อผ้าใหม่สีเขียวกลับมา ใครๆ ก็ชมสองสามคำ เขาก็รู้สึกภูมิใจ

แต่ชุดที่เฉิงเจาใส่ ดีกว่าเสื้อสีเขียวที่นายอำเภอพระราชทานไม่รู้กี่เท่า คนในหมู่บ้านเห็นแล้ว กลับไม่รู้สึกว่าแ

บทที่ 95 นอนกับพี่ใหญ่

ในห้องจุดคบไฟ

แสงไฟส่องสว่างห้องโถงเล็กๆ

รอบโต๊ะเตี้ย มีคนนั่งอยู่หลายคน มีทั้งเฉิงวานวาน เด็กชายสี่คน แม้แต่อู๋ฮุ่ยเนียงในห้องในก็ลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ตั้งใจฟังเถียจู้สอน

จ้าวเถียจู้ส่ายหน้าพยักหน้า "...แม้แต่หมายังต้องเชื่อฟัง พวกเราเป็นคนยิ่งต้องเชื่อฟัง..."

"แค่ก แค่ก

บทที่ 96 ขอให้เฉิงเจาเป็นครู

เฉิงวานวานตัดกระแสไฟฟ้า

เธอเดินเข้าไปดูอาการของจ้าวฟู้กุ้ยในระยะใกล้ ดูเหมือนเขาจะตกใจจนเป็นแบบนี้ แต่ไม่ถึงกับเป็นอันตรายถึงชีวิต

ขู่ให้ตกใจก็ดีแล้ว หลังจากนี้คงไม่มีใครในหมู่บ้านกล้ามาหาเรื่องเธออีก

เธอพูดเสียงเรียบ "ลูกของภรรยาต้าซานปลอดภัยแล้ว พ่อต้าซานก็ไม่อยาก