บทที่ 92 เฉิงเจาถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา

เฉิงเจาตั้งแต่อายุเพียงสามขวบ ก็แสดงให้เห็นพรสวรรค์ในการเรียนหนังสืออย่างโดดเด่น

ซิ่วไฉ่แก่ในหมู่บ้านชอบเฉิงเจามาก ไม่เก็บค่าเล่าเรียนสักเหรียญ ทุกวันจะพาเฉิงเจาอยู่ข้างกายสอนอ่านเขียนด้วยตัวเอง

ต่อมาเมื่อความรู้ของซิ่วไฉ่แก่หมดแล้ว เฉิงเจาก็ไปเรียนที่สำนัก

บทที่ 93 พักค้างที่บ้านอาสอง

ชื่อเฉิงเจา ไม่เพียงโด่งดังในหมู่บ้านเฉิง แต่ยังเลื่องลือไปถึงหมู่บ้านต้าเหอ

ทั้งหมู่บ้านรู้ว่า พี่สะใภ้จ้าวมีหลานชายทางบ้านเดิมที่เรียนหนังสือเก่งมาก เพราะเหตุนี้หลายปีมานี้พี่สะใภ้จ้าวถึงได้ทุ่มเทช่วยเหลือบ้านเดิมสุดชีวิต

พอเขาบอกว่าเป็นเฉิงเจาจากหมู่บ้านเฉิง คนเฝ้

บทที่ 94 สุนัขไม่เห่า นิสัยย่อมเปลี่ยน

จ้าวเอ้อโกวสีหน้าเรียบเฉย

แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาอิจฉาเฉิงเจาแค่ไหน

เขาใส่เสื้อผ้าใหม่สีเขียวกลับมา ใครๆ ก็ชมสองสามคำ เขาก็รู้สึกภูมิใจ

แต่ชุดที่เฉิงเจาใส่ ดีกว่าเสื้อสีเขียวที่นายอำเภอพระราชทานไม่รู้กี่เท่า คนในหมู่บ้านเห็นแล้ว กลับไม่รู้สึกว่าแ