บทที่ 8 แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

จ้าวต้าซานผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน

ได้กลิ่นหอมของเนื้อกระต่าย น้ำลายเขาก็ไหลออกมาทันที

เขารีบเช็ดตอนที่ไม่มีใครสังเกต หันไปเห็นน้องคนเล็กแลบลิ้นออกมา เลียกลิ่นหอมในอากาศ เหมือนลูกหมาที่หิวจนบ้า

"หอมจัง..."

จ้าวซื่อตั้นกลืนน้ำลายไม่หยุด กลืนเท่าไหร่ก็ไม่หมด

เขาเพิ

บทที่ 9 ตัดขาดกับตระกูลเฉิง

"ต้าซาน ไปแก้เชือกออก"

เฉิงวานวานสั่งเสียงเย็น

คุณย่าเฉิงรีบพูดทันที "ห้ามปล่อยไอ้ลูกเต่าสองตัวนี้ ต้องให้บทเรียนพวกมัน ดูซิว่าต่อไปจะกล้ามาขโมยของที่บ้านเราอีกไหม!"

จ้าวต้าซานยืนอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรฟังใคร

เฉิงวานวานมองเย็นชา "ยังไง คำสั่งฉันใช้ไม่ได้แล้วหรือ?"

บทที่ 10 นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินอิ่มขนาดนี้

พระอาทิตย์ค่อย ๆ ตกดิน

แสงอัสดงแผ่กระจายขอบฟ้า หมู่บ้านต้าเหอจมอยู่ในเมฆสีทองระยิบระยับ ทัศนียภาพงดงาม

ความร้อนอบอ้าวในตอนกลางวันจางหาย สายลมเย็นยามค่ำพัดผ่านใบหน้าแม่ลูกทั้งสี่เบา ๆ

มาถึงหน้าบ้าน จ้าวซื่อตั้นและอู๋ฮุ่ยเนียงออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าก