บทที่ 746 นี่คือคนอกตัญญู

คืนส่งท้ายปีเก่า จ้าวซื่อตั้นไม่ได้เข้าวังไปร่วมงานเลี้ยง

เขาอยู่ที่คฤหาสน์ ฉลองปีใหม่อย่างสนุกสนานกับหลู่ยิ่งเสวี่ย หยูเจียน และบรรดาคนรับใช้ทั้งหมดในจวน

ที่หมู่บ้านต้าเหอมีประเพณีอยู่เฝ้าข้ามปี หลังจากมาอยู่เมืองหลวง เขาก็พาพวกคนรับใช้อยู่เฝ้าเช่นกัน แต่ในดึกดื่นคืนนั

บทที่ 747 วิญญาณเร่ร่อน ดาวอัปมงคลที่ตกลงมาจากสวรรค์

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็ถึงวันเทศกาลโคมไฟวันที่สิบห้าเดือนหนึ่งแล้ว

หลังคืนส่งท้ายปีเก่า ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกเมฆดำปกคลุม ในครึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าในวังหรือนอกวัง ทุกคนต่างอารมณ์ไม่ค่อยดี

เพราะไม่ได้ฉลองตรุษจีนอย่างเต็มที่ ฮองเฮ

บทที่ 748 กลอุบายต่ำทราม

ฝูงชนฮือฮา ทุกคนทำหน้าไม่อยากเชื่อ

"แม่ของข้าไม่ใช่ดาวอัปมงคล!" จ้าวซื่อตั้นกางแขนบังหน้าเฉิงวานวาน "จะทำอะไรมาเอากับข้า!"

"เมื่อครู่ราชครูบอกว่า หากแผ่นดินมีดาวอัปมงคล จะค่อยๆ กลายเป็นแผ่นดินไร้ทำนองคลองธรรม บ้านเมืองเสื่อมจากขนบ สวรรค์จะส่งภัยแล้งและน้ำท่วม..." เฉิงเจา