บทที่ 717 ตอนนี้มันชื่อเยว่อิ่ง

ทุกคนตกใจถอยหลังพร้อมกัน

"หมาป่า!"

"ทำไมถึงมีหมาป่าที่นี่?"

"องค์ชายฉินไม่ได้จัดคนมาล้อมจับสัตว์ก่อนหรือ?"

ไม่เพียงแต่คน แม้แต่ม้าพันธุ์ดีในที่นั้นก็ตกใจจนกระวนกระวายไปหมด

ม้าที่หรงชิ่งขี่ตกใจวิ่งพล่านไปมา หรงชิ่งทรงตัวไม่อยู่ เกือบจะตกจากหลังม้า โชคดีที่นางกำน

บทที่ 718 มีคนคิดร้ายกับนาง

ทิวทัศน์ที่หลินซีงดงามมาก

ลมหนาวของฤดูหนาวพัดใบไม้แห้งร่วง ปลิวว่อน ตกลงบนไหล่ผู้คน มีต้นไม้บางต้นที่ทนความหนาวได้ดี ยังคงเขียวขจีเติบโตอยู่

เฉิงวานวานขี่ม้าตรงไปทางตะวันตก เพราะภูเขาทางตะวันออกของหลินซีถูกองค์ชายฉินล้อมไว้แล้ว ดังนั้นคนของเหอหลิงคงไม่น่าจะซ่อนตัวอยู่

บทที่ 719 ตระกูลเหอจะกบฏหรือ

เฉิงวานวานรอดูอยู่ในที่ซ่อน เห็นคนชุดดำสิบกว่าคนออกมาจากหุบเขาเหมือนสายลม และยังทำการอำพรางที่ปากทางเข้าหุบเขา

หลังจากกลุ่มคนเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว นางจึงออกจากที่ซ่อน ย่องเบาๆ เข้าไปในหุบเขา

นางไม่ได้เดินเข้าทางประตูหลัก แต่หาทางเล็กๆ อีกเส้น ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปช้าๆ