บทที่ 667 องค์ชายฉินเป็นปัญหาใหญ่

"ฮือๆๆ!"

เด็กตกใจจนร้องไห้โฮ

เฉิงวานวานกำลังคุยกับคนอยู่ ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ จึงรีบมองไปตามเสียง

เห็นหลานสาวตัวน้อยของอาเอ้อร์จ้าวยืนร้องไห้จ้าอยู่ตรงหน้าองค์ชายฉิน องครักษ์ขององค์ชายหน้าตาดุร้ายจ้องเด็ก มือยังวางอยู่ที่ด้ามดาบ ราวกับจะชักดาบออกมาจ่อคอเด็ก

บทที่ 668 เจ้าเต็มใจจะยอมตามข้าหรือไม่

แสงโคมไฟอบอุ่นอ่อนๆ

ในห้องโถงไม่มีดอกไม้บาน มีแต่ต้นไม้จัดสวนและเตาผิง อบอุ่นมาก

องค์ชายฉินกินอาหารพื้นเมืองของเมืองต้าเหออย่างสบายๆ พร้อมวิจารณ์เป็นระยะ: "ตอนอยู่ในวังทุกฤดูหนาว ข้าได้กินหน่อไม้หยก แต่ล้วนขนส่งมาไกลถึงเมืองหลวง ไม่สดเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ไ

บทที่ 669 ย่าจูสิ้นใจอย่างสงบ

สองปีก่อนตระกูลจูร่ำรวยขึ้น รื้อบ้านเก่า สร้างเป็นบ้านใหญ่มุงกระเบื้องด้วยอิฐเทา

ตระกูลจูไม่ได้มีแค่ย่าจูกับหู่จื่อสองคน ยังมีลูกสามคนที่จางซื่อทิ้งไว้ เด็กทั้งสามคนหลังจากสูญเสียแม่แท้ๆ ก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ตอนนี้กลายเป็นแขนซ้ายแขนขวาของหู่จื่อ ธุรกิจของตระกูลจูอาศั