บทที่ 6 ทำไมต้องกินกระต่าย

เฉิงวานวานไม่ใช่คนโง่

จ้าวซื่อตั้นเด็กอายุสิบขวบ จะไปแย่งกระต่ายจากคนกลุ่มนี้ได้ยังไง

พวกนี้คิดว่าซื่อตั้นขึ้นเขามาคนเดียว ถึงได้กล้าทำตามใจชอบ

รอยยิ้มบนใบหน้าเฉิงวานวานเย็นชาลง "ตามหลักแล้ว ฉันเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรมาเอาเรื่องกับเด็กๆ แต่พวกเจ้ารังแกซื่อตั้นของบ้านฉัน ฉัน

บทที่ 7 ลองชิมไข่รสชาติเป็นอย่างไร

"แม่ ผมกลับมาแล้ว!"

เสียงของจ้าวต้าซานดังขึ้นราวกับเป็นผู้ช่วยเหลือ เฉิงวานวานรีบเรียกเขาไปที่ลานหลังบ้าน

เธอยัดกระต่ายที่ตายแล้วใส่อ้อมกอดลูกชายคนโต "เอ้อโกวจับกระต่ายได้หนึ่งตัว เธอช่วยถลกหนังมันก่อน"

จ้าวต้าซานไปเก็บหญ้าแห้งมาสองสามเส้น แล้วฟั่นเป็นเชือก นำ

บทที่ 8 แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

จ้าวต้าซานผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน

ได้กลิ่นหอมของเนื้อกระต่าย น้ำลายเขาก็ไหลออกมาทันที

เขารีบเช็ดตอนที่ไม่มีใครสังเกต หันไปเห็นน้องคนเล็กแลบลิ้นออกมา เลียกลิ่นหอมในอากาศ เหมือนลูกหมาที่หิวจนบ้า

"หอมจัง..."

จ้าวซื่อตั้นกลืนน้ำลายไม่หยุด กลืนเท่าไหร่ก็ไม่หมด

เขาเพิ