บทที่ 5 แม่ชมเขาเป็นครั้งแรก

แสงอรุณปรากฏที่ขอบฟ้า ท้องฟ้าสว่างจ้า

โจ๊กข้าวเดือดปุดๆ ล้นออกมาจากรูของหม้อที่แตก กลิ่นหอมของข้าวฟ่างลอยฟุ้ง

น้ำลายจ้าวซื่อตั้นไหล เขาดูดกลืนเข้าไป แล้วก็ไหลออกมาอีกอย่างน่าอาย

เฉิงวานวานอยากหาอะไรมาเช็ดน้ำลายให้เด็กน้อย แต่พบว่าในบ้านไม่มีผ้าเช็ดปากเลย จะใช้เสื้อผ

บทที่ 6 ทำไมต้องกินกระต่าย

เฉิงวานวานไม่ใช่คนโง่

จ้าวซื่อตั้นเด็กอายุสิบขวบ จะไปแย่งกระต่ายจากคนกลุ่มนี้ได้ยังไง

พวกนี้คิดว่าซื่อตั้นขึ้นเขามาคนเดียว ถึงได้กล้าทำตามใจชอบ

รอยยิ้มบนใบหน้าเฉิงวานวานเย็นชาลง "ตามหลักแล้ว ฉันเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรมาเอาเรื่องกับเด็กๆ แต่พวกเจ้ารังแกซื่อตั้นของบ้านฉัน ฉัน

บทที่ 7 ลองชิมไข่รสชาติเป็นอย่างไร

"แม่ ผมกลับมาแล้ว!"

เสียงของจ้าวต้าซานดังขึ้นราวกับเป็นผู้ช่วยเหลือ เฉิงวานวานรีบเรียกเขาไปที่ลานหลังบ้าน

เธอยัดกระต่ายที่ตายแล้วใส่อ้อมกอดลูกชายคนโต "เอ้อโกวจับกระต่ายได้หนึ่งตัว เธอช่วยถลกหนังมันก่อน"

จ้าวต้าซานไปเก็บหญ้าแห้งมาสองสามเส้น แล้วฟั่นเป็นเชือก นำ