บทที่ 57 เจ้าไม่สมควรเป็นนักปราชญ์

เฉิงเจาเดินมาที่แผงเยลลี่เย็น

จ้าวซื่อตั้นระแวงเต็มหัวใจ เขาแอบยืนขวางถังไม้ใส่เงินทองแดงไว้อย่างไม่ให้ใครสังเกต เขาจะปกป้องเงินของตระกูลจ้าวจนถึงที่สุด

แต่ถ้าแม่จะให้ เขาก็คงทำอะไรไม่ได้

จิตใจของเด็กน้อยหดหู่ลงทันที

เฉิงวานวานยังคงรอยยิ้มแบบค้าขาย "เยลลี่เย็

บทที่ 58 มีคนต้องการซื้อสูตร

เฉิงวานวานคิดว่าจะมีคนมาซื้อสูตร แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

เธอเพิ่งเริ่มขายเยลลี่เย็นได้ไม่กี่วัน ยังไม่ได้กำไรมากนัก ถ้าขายสูตรออกไปก็เท่ากับตัดทางทำมาหากินของตัวเอง อีกอย่างเธอก็มีแผนอื่นด้วย

เธอยิ้มพูดอย่างสุภาพ "นี่เป็นสูตรที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านสั่งไว้ให้

บทที่ 59 นี่เรียกว่าร่วมมือเพื่อชัยชนะ

ตกลงการค้าเสร็จ เฉิงวานวานอารมณ์ดีมาก

แต่พอหันไป เห็นลูกชายทั้งสี่ทำหน้าเศร้าหมอง ดูไม่มีความสุขเลย

จ้าวต้าซานลังเลครู่หนึ่งแล้วพูด "แม่ พวกเราขายเองก็ได้ เหนื่อยหน่อยก็ไม่เป็นไร ผมคนเดียวก็ตั้งแผงได้"

จ้าวเอ้อโกวก็พูด "เท่ากับให้เงินเถ้าแก่เฉินฟรีๆ"

เฉิง