บทที่ 500 ใบหนี้ห้าร้อยตำลึง

ออกจากคฤหาสน์ คุณย่าเฉิงหันกลับไปมอง

คฤหาสน์นี้ใหญ่จริงๆ เธอไม่เคยฝันเลยว่าลูกสาวคนที่สองจะได้อยู่ในที่แบบนี้

ตอนนี้เจาเอ๋อเป็นจู่เหรินแล้ว ยังเป็นที่หนึ่ง ต่อไปเป็นขุนนางใหญ่ ฮ่องเต้จะพระราชทานคฤหาสน์ใหญ่แบบนี้ให้ไหม

คุณย่าเฉิงออกจากคฤหาสน์อย่างไม่เต็มใจ พูดกับหัวห

บทที่ 501 งานเลี้ยงของท่านผู้กำกับการศึกษา

เมืองหลวงประจำมณฑลคึกคักและเจริญรุ่งเรือง

ตั้งแต่รุ่งสางจนค่ำ ถนนเต็มไปด้วยผู้คน ที่นี่ไม่มีการห้ามออกนอกบ้านยามวิกาล แม้แต่ยามรุ่งสางก็ยังมีร้านค้าเปิดทำการ

ตามร้านน้ำชาและโรงเตี๊ยมริมถนน เห็นเงาร่างของบัณฑิตอยู่ทั่วไป พวกจู่เหรินที่เพิ่งสอบผ่าน ใช้เงิ

บทที่ 502 ข้าโชคดีมาตลอด

เมืองหลวงประจำมณฑลมีชื่อว่าอวิ๋นเฉิง แม้ยามค่ำคืนก็สว่างไสวด้วยแสงโคม

บัณฑิตและนักศึกษาหลายคนเดินไปยังจวนผู้กำกับการศึกษาเป็นกลุ่ม มือถือของกำนัลที่เตรียมมาเป็นพิเศษ

เจิ้งหวั่งเฟิงนั่งอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยม พอดีมองเห็นจวนผู้กำกับการศึกษา โรงเตี๊ยมนี้เป็นโรงเต