บทที่ 494 ข้าไม่ได้ขโมยของ

พระอาทิตย์ตกยามต้นฤดูใบไม้ร่วงงดงามเป็นพิเศษ แต่ซุนสุ่ยฉินไม่มีอารมณ์ชมวิว นางเอนพิงจ้าวเถ่าเกินเล็กน้อย ก้าวเท้าไม่มั่นคงเดินไปยังคฤหาสน์ในหมู่บ้าน

พอเข้าไป เดินมาถึงห้องรับแขกในเรือนหน้า นางก็เห็นเฉิงวานวาน ช่างปักข่ง และเฉาหยิ่งหยิ่งนั่งอยู่ที่นั่น ทั้งสามคนสีหน้าไม่

บทที่ 495 ทั้งหมู่บ้านมาขอโทษ

ซุนสุ่ยฉินเล่าเรื่องราวทั้งหมดตรงๆ

แม่เถ่าเกินที่เดิมตื่นเต้นมาก ค่อยๆ สงบลง

นางเอ่ยถาม: "พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเจ้าไม่ไปร่วมมือกับเถ้าแก่หูก่อน เงินพันตำลึงนี้ควรเป็นของแม่ต้าซาน?"

"ป้าจ้าวเก่งขนาดนั้น มีธุรกิจทำเงินมากมาย ทำไมต้องจ้องธุรกิจนี้ด้วย?" ซุนสุ่ยฉินพูดอย

บทที่ 496 การขายเสื้อผ้า

"ทุกคนเก็บเงินกลับไปเถอะค่ะ" เฉิงวานวานพูดพร้อมรอยยิ้ม "เสื้อผ้าในโกดังฉันคิดวิธีขายออกได้แล้ว ไม่ต้องให้ทุกคนเสียเงินหรอก แต่ถ้าใครอยากได้จริงๆ ก็ยินดีต้อนรับนะคะ"

ผู้ใหญ่บ้านถามต่อ: "แม่ต้าซาน อย่าฝืนนะ ฉันได้ยินจากช่างปักข่งว่าในโกดังมีเสื้อผ้ากองอยู่เป็นหมื่นตัว พวกเร