บทที่ 422 ต้องคุ้มค่ากับมื้ออาหารนี้

โรงอาหารต้าเหอทำธุรกิจได้ไม่เลว

เจ้าหน้าที่ที่เหมืองถ่านหินล้วนมากินที่นี่ สิบเหรียญกินได้อิ่ม อยากกินดีหน่อยก็สั่งผัดสดได้ ราคาก็ไม่แพง

ตอนเที่ยงที่นี่คนแน่น รอจนลูกค้าเกือบหมดแล้ว คุณย่าจ้าวถึงเดินเข้าไป

จานใหญ่ๆ ยังมีอาหารเหลือบ้าง ตอนเที่ยงก็ขี้เกียจทำอา

บทที่ 423 ก้านบัวอ่อน

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง หลังเลิกงาน ผู้คนก็หลั่งไหลไปที่โรงอาหารตระกูลจ้าว

เพื่อไม่ให้เกิดความแออัดตอนเข้าแถว เฉิงวานวานตั้งใจเลื่อนเวลาเลิกงานช่วงเที่ยงออกไปหนึ่งเค่อ ให้ไม่ตรงกับทางเหมือง โรงงานกลีเซอรีนเลิกก่อน รออีกครึ่งเค่อ โรงงานสบู่ถึงเลิก

"ทุกคนอย่าเบียด เข้าแถวทีละคน"

บทที่ 424 ต้าหวั่งและต้าไม่ย์

ก้านบัวเปรี้ยวเผ็ดทำเสร็จแล้ว

ก้านบัวสีขาวหิมะ ประดับด้วยพริกสีแดงและเขียว กลิ่นเปรี้ยวเผ็ดลอยฟุ้ง ชวนให้น้ำลายไหล

เฉิงวานวานหยิบจานใบหนึ่ง คีบก้านบัวใส่ครึ่งจาน: "ซื่อต้าน เอาไปให้ปู่ย่าชิมหน่อย"

หลังจากทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอก็ไม่ได้ให้เด็กๆ เอาอาหารไปส่งที่บ้า