บทที่ 38 เมล็ดหญ้าโคมไฟป่า

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า แสงจันทร์เย็นๆ สาดส่องลงมายังป่าเขา

ผู้ใหญ่บ้านให้พวกผู้หญิงจุดคบเพลิงขึ้นเขา เพื่อส่องสว่างให้คนขุดคู คบเพลิงต่อกันเป็นเส้น เหมือนมังกรไฟเลื้อยอยู่บนเขาตะวันออก

เฉิงวานวานถือคบเพลิงยืนอยู่ในฝูงชน เสียงในหัวดังขึ้นไม่หยุด

บทที่ 39 ไข่กลายเป็นลูกไก่

เหนื่อยล้าที่สุด

โกรธจัดที่สุด

ทุกคนรู้สึกหมดเรี่ยวแรงพร้อมกัน

พยายามมานานขนาดนี้ หวังไว้มากมาย แต่ทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

"พวกเจ้านี่ ท้อแท้อะไรกัน?!" ผู้ใหญ่บ้านทำหน้าเคร่งดุว่า "พวกเจ้าทุกคนเป็นเสาหลักของครอบครัว ถ้าพวกเจ้าล้มลง ครอบครัวจะพึ่งใคร หมู

บทที่ 40 ข้าวรอดแล้ว

หนึ่งวันหนึ่งคืน และอีกครึ่งวันผ่านไป คนงานทำทางจากยอดเขาถึงเชิงเขา

คูน้ำกว้างครึ่งเมตรทอดจากภูเขาลงสู่ทุ่งนา แยกย่อยไปยังนาข้าวของทุกครัวเรือน

ผู้ใหญ่บ้านนำคนขึ้นเขา จุดเริ่มต้นคูน้ำห่างจากต้นน้ำเพียงหนึ่งคืบ จอบสุดท้ายที่สำคัญที่สุด ย่อมต้องมอบให้ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านต้า