บทที่ 37 ทั้งหมู่บ้านร่วมใจขุดคูน้ำ

หมู่บ้านต้าเหอมีแรงงานหนุ่มประมาณสี่ร้อยกว่าคน พากันแบกจอบ เสียม และเครื่องมืออื่นๆ ขึ้นเขาเป็นขบวนใหญ่

เริ่มลงมือที่ระยะสามจั้งห่างจากแหล่งน้ำ เส้นทางวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว แบ่งคนห้าสิบคนรับผิดชอบตัดต้นไม้และปรับพื้นที่ ถ้าเจอต้นไม้ใหญ่ก็ตัด เจอหินใหญ่ก็หาทางข

บทที่ 38 เมล็ดหญ้าโคมไฟป่า

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า แสงจันทร์เย็นๆ สาดส่องลงมายังป่าเขา

ผู้ใหญ่บ้านให้พวกผู้หญิงจุดคบเพลิงขึ้นเขา เพื่อส่องสว่างให้คนขุดคู คบเพลิงต่อกันเป็นเส้น เหมือนมังกรไฟเลื้อยอยู่บนเขาตะวันออก

เฉิงวานวานถือคบเพลิงยืนอยู่ในฝูงชน เสียงในหัวดังขึ้นไม่หยุด

บทที่ 39 ไข่กลายเป็นลูกไก่

เหนื่อยล้าที่สุด

โกรธจัดที่สุด

ทุกคนรู้สึกหมดเรี่ยวแรงพร้อมกัน

พยายามมานานขนาดนี้ หวังไว้มากมาย แต่ทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตา

"พวกเจ้านี่ ท้อแท้อะไรกัน?!" ผู้ใหญ่บ้านทำหน้าเคร่งดุว่า "พวกเจ้าทุกคนเป็นเสาหลักของครอบครัว ถ้าพวกเจ้าล้มลง ครอบครัวจะพึ่งใคร หมู