บทที่ 353 เดินทางไปสอบที่เมืองหูโจว

ปลายเดือนสอง แสงแดดฤดูใบไม้ผลิสดใส

หมู่บ้านต้าเหอเต็มไปด้วยความเบิกบาน ทุ่งนาเริ่มมีสีเขียว ข้าวสาลีเติบโตอย่างแข็งแรง ต้นไม้บนเขามีใบหนาทึบ ที่เหมืองถ่านหินก็คึกคักไปด้วยงาน

เพราะชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างยุ่ง เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในหมู่บ้านกลับน้อยลง

วันที่ยี่สิบ

บทที่ 354 คุณชายเซินผู้สง่างาม

รถม้าแล่นไปอย่างราบรื่น ทิ้งทัศนียภาพฤดูใบไม้ผลิอันงดงามของหมู่บ้านต้าเหอไว้เบื้องหลัง

จากอำเภอผิงอานไปเมืองหูโจว มีถนนหลวงเพียงเส้นเดียว รถม้าวิ่งไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็หยุด

เซินเจิ้งที่นั่งข้างนอกพูด "ป้า ข้างหน้ามีคนขวางทาง พวกเราพักก่อน"

เฉิงวานวานอยากให้รถหยุดพั

บทที่ 355 พ่อเจ้าคือความอัปยศของนักปราชญ์

คุณปู่เฉียนกระตือรือร้นเกินไป ทำให้เซินเจิ้งรู้สึกรำคาญ

เขาพูดเสียงเรียบ "พ่อผมจัดการโรงเตี๊ยมไว้แล้ว ไม่ต้องรบกวนคุณปู่เฉียนแล้ว"

เขาเดินไปข้างหน้าอย่างแนบเนียน กั้นคุณปู่เฉียนออก พยุงเฉิงวานวานอีกข้าง กลุ่มคนเดินไปยังใจกลางเมือง

"หญิงขุนนางซุ่ยยังไม่ส