บทที่ 302 พ่อค้าถูกรีดเงิน

นายอำเภอเซินนั่งอยู่บนที่นั่งสูง

พ่อค้าหกเจ็ดสิบคนนั่งเต็มห้อง แม้แต่เถ้าแก่ที่จนที่สุดในอำเภอผิงอาน ก็ยังใส่เสื้อผ้าเนื้อดี

"ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาดื่มชาที่ที่ว่าการ" นายอำเภอเซินเอ่ยปากอย่างเป็นระเบียบ สายตากวาดมองรอบวง พูดอย่างช้าๆ ว่า "คุณหวังช่วงนี้คงทำ

บทที่ 303 คืนที่ไม่สงบ

พอนายอำเภอเซินพูดจบ ทุกคนในที่นั้นต่างตะลึง

แม้ว่าท่านนายอำเภอจะห้ามพ่อค้ากักตุนข้าว แต่ในฐานะพ่อค้า การกักตุนข้าวฝังอยู่ในสายเลือด พวกเขาควบคุมไม่ได้ ทุกคนในที่นั้นล้วนแอบไปรับซื้อข้าวจากหมู่บ้านมากบ้างน้อยบ้าง

ตอนนั้นหลังเก็บเกี่ยว ทางการรับซื้อข้าวราคาสิบเหรียญ พวกเขาไป

บทที่ 304 ผู้อพยพบุกในยามค่ำคืน

ราตรีมืดสนิท

หมู่บ้านต้าเหอยังคงเงียบสงบ

แต่ทุกคนถูกปลุกให้ตื่นอย่างเงียบๆ

ผู้ชายถืออาวุธซุ่มอยู่ในที่มืด ผู้หญิง คนแก่ และเด็กๆ พาข้าวไปซ่อนในห้องใต้ดิน

เฉิงวานวานไม่ได้หลบซ่อน แต่ถอดผ้าคลุม เปลี่ยนเป็นชุดที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว ผมดำยาวทั้งหมดมวยขึ้น

นางซ่อนห