บทที่ 211 นายอำเภอเซินเผยใจจริง

หน้าที่ว่าการอำเภอคึกคักมาก

ในยุคนี้ นอกจากคดีใหญ่และคดีส่วนตัว คดีทั่วไปล้วนพิจารณาความอย่างเปิดเผย มีชาวบ้านมากมายมาห้อมล้อมอยู่หน้าศาล

เฉิงวานวานและจ้าวซานหนิวคุกเข่าอยู่กลางศาล ข้างๆ มีพี่น้องตระกูลอวี๋สองคนและเถ้าแก่อวี๋คุกเข่าอยู่ด้วย

"ปัง!"

นายอำเภอเซินเค

บทที่ 212 อะไรคือความลำบาก

นายอำเภอเซินคว้าแขนเสื้อของเฉิงวานวานไว้

พอเฉิงวานวานหันกลับมาขมวดคิ้วมองเขา เขาถึงรู้ตัวว่าตนเองไม่สุภาพ รีบปล่อยมือทันที

"ขอโทษ ข้าใจร้อนเกินไป!" นายอำเภอเซินพูดติดอ่าง "ข้าแค่อยากให้เจ้ารับปิ่นอันนี้ไว้ ถ้าเจ้าเสียบมันจะต้องสวยมากแน่ๆ"

"ท่านนายอำเภอ!" เฉิงวานวานพูด

บทที่ 213 จ้าวเอ้อโกวล้มคว่ำ

พระอาทิตย์ตกดิน

แสงสีส้มสาดส่องทั่วทุ่งนา คันนาและเนินเขาถูกปกคลุมด้วยแสงอบอุ่น ดูราวกับภาพวาดสีน้ำมัน

ในยามที่แสงสุดท้ายยังไม่จางหาย จ้าวเอ้อโกวขับรถม้ากลับมา

เฉิงวานวานกำลังนั่งเล่นกับหมาป่าน้อยและลูกสุนัขอยู่ในลาน เงยหน้าเห็นเอ้อเอ๋อกระโดดลงจากรถม้า จูงม้าเดินเข้