บทที่ 210 เขาไม่สมควรเป็นอาจารย์

เฉิงวานวานหัวเราะเยาะไม่หยุด

เธอกวาดตามองร่างของลูกชายคนที่สาม มุมปากช้ำ คางมีรอยขีดข่วน หลังมือมีรอยฟกช้ำ แค่ไม่กี่วัน ถูกรังแกกี่ครั้งกันแน่

เถ้าแก่อวี๋แซ่อวี๋ พี่ชายที่รังแกลูกชายคนที่สามก็แซ่อวี๋ นี่ชัดเจนว่าเป็นการปกป้องพวกพ้อง

ตอนนั้นเธอตาบอดจริงๆ ทำไมถึงส

บทที่ 211 นายอำเภอเซินเผยใจจริง

หน้าที่ว่าการอำเภอคึกคักมาก

ในยุคนี้ นอกจากคดีใหญ่และคดีส่วนตัว คดีทั่วไปล้วนพิจารณาความอย่างเปิดเผย มีชาวบ้านมากมายมาห้อมล้อมอยู่หน้าศาล

เฉิงวานวานและจ้าวซานหนิวคุกเข่าอยู่กลางศาล ข้างๆ มีพี่น้องตระกูลอวี๋สองคนและเถ้าแก่อวี๋คุกเข่าอยู่ด้วย

"ปัง!"

นายอำเภอเซินเค

บทที่ 212 อะไรคือความลำบาก

นายอำเภอเซินคว้าแขนเสื้อของเฉิงวานวานไว้

พอเฉิงวานวานหันกลับมาขมวดคิ้วมองเขา เขาถึงรู้ตัวว่าตนเองไม่สุภาพ รีบปล่อยมือทันที

"ขอโทษ ข้าใจร้อนเกินไป!" นายอำเภอเซินพูดติดอ่าง "ข้าแค่อยากให้เจ้ารับปิ่นอันนี้ไว้ ถ้าเจ้าเสียบมันจะต้องสวยมากแน่ๆ"

"ท่านนายอำเภอ!" เฉิงวานวานพูด