บทที่ 182 บังเอิญช่วยหญิงสาวในหอนางโลม

เซินเจิ้งเป็นคนมีการศึกษา พูดไม่กี่คำก็บอกจุดประสงค์การมา

เขาสวมเสื้อผ้าใหม่ พูดจามีหลักการ ทั้งยังมีท่าทางคล้ายลูกคุณหนู ป้าคนงานกลัวจะเสียธุระ จึงไปเรียกผู้จัดการมา

หลังผู้จัดการออกมา ก็ถึงตาจ้าวเอ้อโกว

เขาเคยเจรจาธุรกิจเนื้อตุ๋นกับเถ้าแก่จุ้ยเซียนโหลวแล

บทที่ 183 เด็กสาวที่จ้าวเอ้อโกวพากลับมา

เด็กสาวอายุสิบห้าหน้าซีดขาว

นางหอบหายใจถี่ หายใจเป็นช่วงๆ พูดไม่ออกสักคำ

เซินเจิ้งกับจ้าวเอ้อโกวยืนรออยู่ข้างๆ รอให้นางพักแล้วค่อยพูด แต่รอเท่าไหร่ คุณหนูคนนี้ก็ไม่พูดสักคำ

จ้าวเอ้อโกวถามอย่างใจเย็น "ถ้าเจ้าจำไม่ได้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน พวกเราพาเจ้าไปที่ว่ากา

บทที่ 184 ไม่ใช่คุณหนูเฉาอีกต่อไป

เฉิงวานวานตกลง

เด็กสาวชื่อเฉาหยิ่งหยิ่ง อายุสิบห้าปี เป็นคนเมืองเหอโข่ว ส่วนครอบครัวทำอะไร ไม่ยอมพูดสักคำ

ตอนนี้ในบ้านมีเก้าคน เฉิงวานวานอายุมากที่สุด คนอื่นๆ ในสายตานางล้วนเป็นเด็ก ไม่มีเรื่องการระวังตัวระหว่างชายหญิง

ส่วนอู๋ฮุ่ยเนียงแม้อายุน้อย แต่เป็นสตรีที่