บทที่ 144 จะจัดการผู้อพยพอย่างไร

ความมืดค่อยๆ ลงมา

กลางวันมีนักศึกษาเจ็ดแปดคนช่วย ข้าวที่ต้องนวดจึงไม่มากนัก กลางคืนทุกคนในบ้านค่อยๆ ทำงาน

ปีนี้เพราะภัยแล้งและตั๊กแตน ผลผลิตในไร่ไม่ค่อยดี ปีก่อนๆ หนึ่งไร่ได้ข้าวกว่าสามร้อยจิน ปีนี้ได้แค่ราวสองร้อยจินต่อไร่

เสียภาษีหนึ่งส่วนสิบห้า ห้าไร่ได้ผลผลิ

บทที่ 145 ได้เครื่องมือการเกษตรใหม่

พ่อค้ารวยในเมืองไป๋หยุนเป็นพี่เขยของเฉียนฮุย ตระกูลเฉียนก็เป็นพ่อค้า มีชื่อเสียงพอสมควร

เฉียนฮุยสั่งด้วยตัวเอง คนใต้บังคับบัญชารีบจัดการเรื่องนี้ หินบดที่ได้มาตรฐานปรากฏในลานบ้านเฉิงวานวาน

เฉิงวานวานเรียกจ้าวซื่อตั้น "เจ้าไปบ้านลุงต้าที หยืมวัวมาให้บ้านเราใช้ห

บทที่ 146 จ่ายค่าแรงให้เด็กๆ

ก่อนอาหารเย็น

เฉิงวานวานให้ทุกคนนั่งลง

"หลังเก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว ตอนนี้ฉันจะจ่ายค่าแรงให้ทุกคน"

เมื่อเธอพูดจบ ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง

ทำงานให้ครอบครัวตัวเองยังได้ค่าแรงด้วยหรือ?

เซินเจิ้งนั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้ มุมปากยกยิ้ม คิดว่าเมื่อกลับบ้านจะเอาเงินค่าแรงไปโยนใส่หน้