บทที่ 142 คุณชายเซินปากร้าย

หลี่ซิ่วหงยืนอยู่ที่ประตูลาน ในมือถือกล่องอาหาร

นางเห็นกับตาว่าพี่สะใภ้จ้าวออกไปแล้ว จึงกล้ามาหาเฉิงเจา

นางเห็นเฉิงเจากำลังตากข้าวอยู่ในลาน จึงวิ่งพรวดเข้าไป "พี่เฉิง งานหนักแบบนี้ไม่เหมาะกับคนอ่านหนังสือ ให้ข้ามาช่วยเถอะ..."

"คุณหนูหลี่ ไม่เหมาะสม!" อู๋ฮุ่ยเนียงรีบล

บทที่ 143 เหตุใดจึงเรียนหนังสือ

แดดเริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตก

อู๋ฮุ่ยเนียงหยุดงานในมือ เริ่มเตรียมอาหารเย็น

ภายใต้อิทธิพลของแม่สามี นางก็ไม่เก็บของอร่อยไว้อีก อากาศแบบนี้ เก็บไว้ก็เสียเปล่า

นางจัดการนกพิราบก่อน ต้มในหม้อ แล้วเริ่มจัดการไก่ป่า เอาขนไก่ขนนกพิราบไปตากที่กำแพงลาน

ช่วงนี้ในบ้านมีของ

บทที่ 144 จะจัดการผู้อพยพอย่างไร

ความมืดค่อยๆ ลงมา

กลางวันมีนักศึกษาเจ็ดแปดคนช่วย ข้าวที่ต้องนวดจึงไม่มากนัก กลางคืนทุกคนในบ้านค่อยๆ ทำงาน

ปีนี้เพราะภัยแล้งและตั๊กแตน ผลผลิตในไร่ไม่ค่อยดี ปีก่อนๆ หนึ่งไร่ได้ข้าวกว่าสามร้อยจิน ปีนี้ได้แค่ราวสองร้อยจินต่อไร่

เสียภาษีหนึ่งส่วนสิบห้า ห้าไร่ได้ผลผลิ