บทที่ 138 แม่ ท่านดีจริงๆ

เสียงไม้นวดข้าวดังไม่หยุด

ราตรีมืดสนิทยิ่งขึ้น

บางบ้านที่มีที่นามาก ยังคงยุ่งอยู่

เฉิงวานวานเรียกเด็กๆ ให้รีบล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปนอนพัก พรุ่งนี้ยังต้องเกี่ยวข้าว อดหลับอดนอนทั้งคืนแล้วยังต้องเหนื่อยทั้งวัน คนจะป่วยได้ง่าย

เมื่อเธอเดินเข้าบ้าน เห็นนายบ่าวสองคนพลิกไปพล

บทที่ 139 มาขอโทษถึงที่

ในลานบ้านเฉิงวานวาน

อู๋ฮุ่ยเนียงก้มหน้าทำงานเงียบๆ ตัวตนของเธอแทบไม่มี พยายามไม่ดึงความสนใจของคุณชายในลาน... แม้เธอจะแต่งงานแล้ว แต่ก็อายุแค่สิบเจ็ด ไม่รู้เลยว่าควรวางตัวอย่างไรกับคุณชายท่านนี้

เฉิงเจากำลังตากข้าว เมล็ดข้าวที่นวดเมื่อคืนต้องตาก ข้าวที่เก็บมาวันนี้ก็ต้องเก

บทที่ 140 ถากหญ้ายามเที่ยงวัน

ถากหญ้ายามเที่ยงวัน เหงื่อหยดลงดินใต้ต้นข้าว

เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วกลิ้งลงบนใบหน้าเฉิงวานวาน หยดลงในนาข้าวทีละหยดๆ

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะเช็ดเหงื่อ ก้มหน้าฟั่นเชือกฟาง มัดข้าวในนาเป็นฟ่อนๆ เคลื่อนไหวต้องไม่รุนแรงเกินไป ไม่งั้นเมล็ดจะร่วง ถ้าเมล็ดข้าวตกในนา ต้องเก