บทที่ 137 นายบ่าวโชคร้าย

ความมืดค่อยๆ ทาบทับ

ทั้งหมู่บ้านต้าเหอไม่ได้เงียบลง เสียงไม้นวดข้าวดังมาจากทุกบ้าน

ข้าวมากมายในลานบ้านไม่อาจปล่อยทิ้งไว้ได้ ต้องนวดให้เสร็จในคืนนี้แล้วเก็บเข้าบ้าน รอให้ฟ้าเปิดมีลม ค่อยเอาข้าวที่นวดแล้วออกมาฝัดอีกที

แสงจันทร์สว่างจ้า แม้ไม่ต้องจุดคบเพลิงก็มองเห็นชัด

ใน

บทที่ 138 แม่ ท่านดีจริงๆ

เสียงไม้นวดข้าวดังไม่หยุด

ราตรีมืดสนิทยิ่งขึ้น

บางบ้านที่มีที่นามาก ยังคงยุ่งอยู่

เฉิงวานวานเรียกเด็กๆ ให้รีบล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปนอนพัก พรุ่งนี้ยังต้องเกี่ยวข้าว อดหลับอดนอนทั้งคืนแล้วยังต้องเหนื่อยทั้งวัน คนจะป่วยได้ง่าย

เมื่อเธอเดินเข้าบ้าน เห็นนายบ่าวสองคนพลิกไปพล

บทที่ 139 มาขอโทษถึงที่

ในลานบ้านเฉิงวานวาน

อู๋ฮุ่ยเนียงก้มหน้าทำงานเงียบๆ ตัวตนของเธอแทบไม่มี พยายามไม่ดึงความสนใจของคุณชายในลาน... แม้เธอจะแต่งงานแล้ว แต่ก็อายุแค่สิบเจ็ด ไม่รู้เลยว่าควรวางตัวอย่างไรกับคุณชายท่านนี้

เฉิงเจากำลังตากข้าว เมล็ดข้าวที่นวดเมื่อคืนต้องตาก ข้าวที่เก็บมาวันนี้ก็ต้องเก