บทที่2

2.สตรีขี้โมโห..

เดิมทีหลิ่วเจินเป็นแพทย์คนหนึ่งจากยุคสมัยปัจจุบั

น

ที่ช่วยชีวิตคนไข้เป็นเวลาสามวันติดต่อกันโดยไม่

หยุดพัก จวบจนกระทั่งในวันที่สาม

เมื่อมีคนไข้อีกคนถูกส่งตัวมายังห้องฉุกเฉิน

เธอถึงพลันตระหนักได้ว่า

ผู้ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงนั่นคือตนเอง

เมื่อทบทวนดูอย่างละเอียด ก็นึกว่าตนเองคงสับสนไปหน่อย

ขนาดตายแล้วก็ยังคิดช่วยชีวิตคนอีก

พอหัวเราะขำตัวเองเสร็จ

หญิงสาวก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลโดยไม่รู้ตัว ซ้ำยังไม่รู้ว่าตัวเองเดินมานานแค่ไหนแล้ว หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเดินลึกเข้าไปในหุ บเขาแห่งหนึ่ง จากนั้นจึงมาโผล่ในบ้านน้อยหลังนี้ในยุคโบราณ

เมื่อลองคำนวณดูน่าจะราวๆครึ่งเดือนได้ ที่เธอได้เฝ้ามองดูผู้หญิงที่มีชื่อเดียวกับตนตรงหน้

านี้

ผู้ซึ่งเอาแต่ก่นด่าบุรุษนามว่ากู้หรูเฟิงไม่หยุดหย่อน

สตรีนางนี้เป็นคนที่นี่ บิดามารดาสิ้นแล้ว

ครอบครัวมีที่ดินสามหมู่ จึงสามารถหาเลี้ยงชีวิตมาได้

เมื่อเห็นว่าตนเองอายุชักมากขึ้น จึงคิดมองหาสามี

ประกอบกับบังเอิญไปเจอกู้หรูเฟิงที่อดอยากร่อนเ ร่เดินผ่านมา ก็บังเกิดความคิดไม่ซื่อ คอยตามตื้อ และถึงกับใช้แผนสกปรก

หลอกให้ผู้อื่นสูดยาสลบ

กระทั่งตนเองซึ่งยังมิได้เปลื้องอาภรณ์ ก็โดนยาสลบตามไปด้วย

แม้ว่ายังมิได้มีพิธีแต่งงานกัน ทว่าหลิ่วเจินก็ป่าวประกาศไปทั่ว จนคนทั้งหมู่บ้านคิดว่านางกับกู้หรูเฟิงเป็นสามีภรร ยากันแล้วจริง ๆ

กู้หรูเฟิงทำงานใช้แรงงานไม่เป็น

ร่างกายอ่อนแอปวกเปียกขาดความแข็งแกร่ง

สิ่งที่พอทำได้

ก็คืองานที่ใช้ความสามารถในแขนงศิลปะทั้งสี่

อันได้แก่ พิณเพลง หมากล้อม เขียนอักษร

วาดภาพ

อีกทั้งยังชอบอ่านตำราที่ติดตัวมาเป็นอันมากด้วย ชายหนุ่มนั้นมีสุขภาพย่ำแย่อย่างที่สุด

คราออกไปตัดฟื้น ตันไม่ทันระวังตัวให้ดี

จึงหกล้มจนขาหักข้างหนึ่ง

อันที่จริงฝ่ายหญิงรับรู้ปัญหาเหล่านี้มาก่อนแล้ว

กู้หรูเฟิงมิเคยปิดบังนางแม้แต่น้อย

ล้วนบอกให้นางรู้ครบถ้วน

คราแรกที่เห็นฝ่ายชาย

นางก็ปรารถนาในตัวเขาทันที

ดูคล้ายนางจะมีน้ำใจเอื้อเฟื้อกับอีกฝ่ายอย่างล้นเ

หลือ อะไรที่ฝ่ายชายทำไม่ได้

นางก็หลับหูหลับตา เอาแต่พูดว่าไม่เป็นไร

อนิจจา รอจนภายหลังแต่งงานกันไปแล้ว ถึงได้ค้นพบว่าชายที่ตนแต่งด้วยไร้ประโยชน์สิ้นดี มิหนำซ้ำยังต้องมาแบ่งอาหารให้กินอีก เมื่อฤดูหนาวมาถึง นางคงยากดำรงชีวิตต่อไปได้ ช่างเป็นการหาเหาใส่หัวโดยแท้

ฝ่ายหญิงเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ พูดได้ว่าตอนกู้หรูเฟิงมา นางสุดแสนใจดี

ไม่เคยสนใจว่าคุณชายผู้นี้เป็นใคร

ที่บ้านร่ำรวยหรือไม่

ภายภาคหน้าก็มิได้คิดว่าตนจะบินขึ้นไปเกาะยอด

ไม้เปลี่ยนฐานะกลายเป็นหงส์

เต็มใจอยู่อย่างเจียมตัว แต่พอตนเองเริ่มไม่มีจะกินเข้าจริง ๆ

ก็มักระบายโทสะกับอีกฝ่ายอยู่เสมอ

หลิ่วเจินในรูปวิญญาณค่อนข้างเห็นใจกู้หรูเฟิง แม้เป็นคุณชายที่ตระกูลประสบเคราะห์กรรม ทว่าก็ยังพอมีเงินเหลืออยู่ในมือบ้าง ช่างโชคร้ายนักที่เงินทั้งหมดในมือ โดนฝ่ายหญิงผลาญเสียจนเกลี้ยง ผู้หญิงคนนี้เป็นต้นเหตุแห่งหายนะโดยแท้ เอหรือบางที

มิใช่ว่ากู้หรูเฟิงยังมีเงินที่แอบเก็บซ่อนดเอาไว้ โดยไม่บอกให้ใครรู้อีกนะ

ผู้หญิงคนนั้นกำเริบเสิบสานขึ้นทุกที นางเดินตรงไปหอบม้วนตำราไม้ไผ่ทั้งหมดที่วางก องอยู่ตรงมุมห้อง โยนเข้าไปในเตาไฟ พลางร้องตะโกนก้อง

“มาดูตำราไร้ประโยชน์ที่เจ้าชอบอ่านทั้งวันพวกนี้ สิ!”

กู้หรูเฟิงหน้าเปลี่ยนสีไปทันที ชายหนุ่มกระเสือกกะสนลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ล้มกลิ้งลงพื้นทันใด เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมา พลางกล่าวอ้อนวอน “ไม่นะ นั่นคือของที่บิดาข้าทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ตระกูลข้าสิ้นชีพหมดแล้ว

เหลือเพียงตำราไม่กี่เล่มนี้เท่านั้น

ฝ่ายหญิงหาได้สนใจคำอ้อนวอนไม่ ยังคงปล่อยให้ตำราถูกเผาต่อไป “เกี่ยวอันใดกับข้าด้วยเล่า! ตำราผุพังพวกนี้ ทำให้บ้านนี้อุ่นขึ้นมาทันทีเลย ช่างสบายดีแท้ !”

อากาศในห้องอุ่นขึ้นทุกขณะ แถมด้วยควันไฟลอยขึ้นมากลุ่มหนึ่ง ขณะหนังสือกำลังถูกเผาในเตา ฝ่ายหญิงได้โยนถ่านเข้าไปอีกสองก้อน ธรรมดาเรื่องนี้ก็ไม่น่ามีปัญหาอันใด ทว่าหลิ่วเจินกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เวลานี้ประตูหน้าต่างล้วนปิดทึบ ควันที่เกิดจากการเผาถ่านลอยคลุ้งไปทั่ว โดยไม่มีทางระบายออก ซึ่งเท่ากับเป็นการฆ่าตัวตายดีๆนี่เอง โดยเฉพาะถ่านด้อยคุณภาพในยุคโบราณ สิ่งนี้ทำให้เกิดกลุ่มควันหนาแน่นเป็นพิเศษ

เป็นดังคาด หลังเผาถ่านไปสักพัก ฝ่ายหญิงได้ลุกยืนขึ้น และแล้วก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนขึ้นมา นางก้าวเดินได้เพียงสองก้าว ก็ล้มจึงลงบนพื้นทันที

ดวงตาผู้หญิงนางนั้นได้แต่มองกู้หรูเฟิงที่ล้มนอน กลิ้งบนพื้น นางลุกขึ้นยืนไม่ไหว

ได้แต่คลานไปเท่านั้น พอถึงตอนนี้

หญิงสาวหมดเรี่ยวแรงสิ้น ทำได้เพียงแต่นอนรอความตาย

บทที่3

3.สิ่งที่ต้อง

หลิ่วเจินเฝ้าดูเหตุการณ์ด้วยความไม่สบายใจ หญิงสาวจึงเบือนหน้าหนี ทว่าทันใดนั้น ก็รู้สึกเหมือนมีแรงสายหนึ่งฉุดตนไว้ไม่ปล่อย และร่างทั้งร่างก็โดนดูดเข้าไป

ตอนนี้นางเป็นแค่วิญญาณ ยังจะสามารถทำอะไรได้เล่า

เมื่อไม่สามารถทนมองต่อไปได้อีก

เจ็บจัง

นางเปิดเปลือกตาด้วยความงุนงง

แล้วลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตาสะเปะสะปะไปรอบ ๆ พลันเห็นกู้หรูเฟิงนอนสลบอยู่ที่เดิม จึงคิดเดินไปที่นั่น

หวังช่วยคนที่กำลังนอนหมดสติอยู่

นางหาใช่คนโง่ไม่

พูดได้ว่าเป็นคนฉลาดมากคนหนึ่ง หญิงสาวพลันตระหนักบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบแบกชายผู้นี้ไปนอนบนเตียงโดยไว ซ้ำยังเร่งเปิดหน้าทุกบานโดยด่วน

หมอกควันหนาที่คละคลุ้ง จึงจางลงไปมาก

ยามนี้นางช่วยชีวิตได้หนึ่งคนแล้ว แต่ออกจะงุนงงสับสน เพราะยามนี้ในบ้านมีเพียงกู้หรูเฟิงคนเดียวเท่านั้น

ไม่เห็นหญิงนางนั้นที่มีชื่อแซ่เดียวกับตนเองอยู่เล

ย

และการที่สามารถแบกคนได้แทนที่จะทะลุผ่านร่า งไป สามารถชี้ชัดได้ข้อหนึ่ง

เมื่อเดินไปเงียบๆตรงหน้าคันฉ่องบานเล็กหนึ่งเดีย

วในมุมหนึ่งของบ้าน เป็นดังที่คาด

คันฉ่องทองแดงที่ค่อนข้างมัวซัว

ทว่ายังพอมองเห็นภาพสะท้อน ที่ตรงกลางคันฉ่องนั้น

ปรากฏใบหน้าหญิงสาวที่อ่อนหวานน่ารัก

แต่เยือกเย็น ยามไม่พูด

ดวงตาดูเหลือกเล็กน้อยเจือร้ายนิดๆ

ถึงแม้หลิ่วเจินผู้เป็นแพทย์ได้ตายไปแล้ว

แต่ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่า

ตนเองจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เนื่องจากอายุขัยที่โลกนั้นได้หมดลงแล้ว ทว่าตอนนี้นางกลับได้ชีวิตคืนมาในร่างของสตรีแ

สนร้ายกาจผู้นี้

ซึ่งไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ก็ตามในเมื่อมาแล้ว

นางก็ได้แต่ทำใจให้เยือกเย็นเพียงเท่านั้น

บ้านหลังเล็กผุพังโกโรโกโส

ซึ่งตัวบ้านมีเนื้อที่น้อยกว่า 40 ตารางหมี่ ข้าวครึ่งไห และชายทุพลภาพคนหนึ่ง คือสิ่งที่หลิ่วเจินครอบครองอยู่ในขณะนี้

ภารกิจเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปก็คือ การหาวิธีอยู่รอดจนผ่านพ้นเหมันต์ฤดูครานี้ เพราะความหนาวอันทารุณใกล้จะมาเยือนในไม่ช้ านี้แล้ว

ยังมีเวลาเหลืออีกครึ่งเดือนก่อนจะประสบความห นาวสุดแสนหฤโหด

และยังพอมีเวลาอีกเล็กน้อยสำหรับการเตรียมการ ยามนี้สิ่งที่สำคัญเร่งด่วนก็คือชายผู้นี้

หลิ่วเจินช่วยพยุงเขานอนดีๆ

จากนั้นจึงห่มผ้าให้เขาด้วยผ้าห่มที่มีผืนเดียวในบ้า น เมื่อเอามืออังที่หน้าผากชายหนุ่ม

ก็พบว่าร้อนเป็นไฟ ดูท่าไข้จะขึ้นสมอง

หญิงสาวรีบไปต้มน้ำโดยไวในเมื่อมาแล้ว

นางก็ได้แต่ทำใจให้เยือกเย็นเพียงเท่านั้น

บ้านหลังเล็กผุพังโกโรโกโส ซึ่งตัวบ้านมีเนื้อที่น้อยกว่า 40 ตารางหมี่ ข้าวครึ่งไห และชายทุพลภาพคนหนึ่ง คือสิ่งที่หลิ่วเจินครอบครองอยู่ในขณะนี้

ภารกิจเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปก็คือ การหาวิธีอยู่รอดจนผ่านพ้นเหมันต์ฤดูครานี้ เพราะความหนาวอันทารุณใกล้จะมาเยือนในไม่ช้ านี้แล้ว

ยังมีเวลาเหลืออีกครึ่งเดือนก่อนจะประสบความห นาวสุดแสนหฤโหด

และยังพอมีเวลาอีกเล็กน้อยสำหรับการเตรียมการ ยามนี้สิ่งที่สำคัญเร่งด่วนก็คือชายผู้นี้

หลิ่วเจินช่วยพยุงเขานอนดีๆ

จากนั้นจึงห่มผ้าให้เขาด้วยผ้าห่มที่มีผืนเดียวในบ้า น เมื่อเอามืออังที่หน้าผากชายหนุ่ม ก็พบว่าร้อนเป็นไฟ ดูท่าไข้จะขึ้นสมอง

หญิงสาวรีบไปต้มน้ำโดยไวเคราะห์ดีที่พอมีฟืนเหลืออยู่บ้าง พอน้ำเดือดก็ปล่อยทิ้งไว้ให้เย็นลงจนอุ่น

จึงนำมาป้อนคนไข้

หลังจากปิดประตูหน้าต่างเสร็จแล้ว หญิงสาวจึงถอดอาภรณ์ของกู้หรูเฟิงออก

แค่เห็นแวบแรก

ก็รู้ว่าบุรุษผู้นี้ทำงานใช้แรงหนักๆไม่ได้

ร่างกายเขาผ่ายผอมและซีดขาวอย่างที่สุด บนร่างนอกจากรอยแผลที่เหลือไว้เพราะขาหัก ก็ไม่มีบาดแผลอื่นใดอีก เขามีช่วงไหล่ที่กว้าง มีโครงร่างกายเป็นทรงสามเหลี่ยมคว่ำ ขายาวเรียวงาม สะโพกสอบ ดูสูงเพรียว

ถึงจะบาดเจ็บอยู่

ก็แทบปิดบังความงามที่มีอยู่มิได้

หลิ่วเจินเอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำอุ่น

เช็ดตัวอีกฝ่ายไม่หยุด

ซ้ำยังเอาผ้าเช็ดหน้าอีกผืนวางซับบนหน้าผากเพื่อ ลดไข้อีกด้วย

เมื่อไข้ไม่สูงมากแล้ว

วิธีทำให้ตัวเย็นลงดีที่สุดก็คือ การให้คนไข้ดื่มน้ำอุ่นมากๆ และยังต้องคอยเช็ดตัวให้เป็นระยะ ๆ ด้วย

กว่ากู้หรูเฟิงจะฟื้นคืนสติ

ก็ปาเข้าไปเช้าวันใหม่แล้ว

นอกจากผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายแล้ว ตัวเขามีแต่ตัวเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์

ชายหนุ่มรู้สึกอับอายอยู่บ้าง

รีบกระเสือกกะสนลุกขึ้นนั่ง

จึงได้เห็นหลิ่วเจินกำลังยุ่งมือเป็นระวิงอยู่

ซึ่งไม่มีอะไรนอกจากกำลังต้มโจ๊ก

“ตื่นแล้วรี?”

หลิวเจินประคองถ้วยโจ๊กส่งให้ชายหนุ่ม

“กินเองไหวไหม”

กู้หรูเฟิงไม่ยื่นมือมารับ ทั้งไม่กล่าวอันใด ทว่าท้องชายหนุ่มกลับส่งเสียงร้องประท้วง

นางไม่ถือสา เหตุผลทั้งมวลก็เพราะ เจ้าของเดิมของร่างนี้ทำเรื่องร้ายกาจเกินรับได้มา ก่อนหญิงสาวตักโจ๊กขึ้นมา

แล้วยื่นจ่อถึงปากอีกฝ่าย “ก่อนหน้าข้าทำผิดไป ข้าไม่ควรกระทำเยี่ยงนั้นเลย

โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

“ไม่จำเป็น เป็นข้าที่ไร้ความสามารถเอง”กู้หรูเฟิงมีสีหน้าหม่นหมอง พลางหลุบตาลงต่ำ ขนตาชายหนุ่มงอนยาวละเอียดเป็นแพมองดูคล้า ยพัดอันเล็กๆ ชายหนุ่มรู้สึกขมขื่นใจ นิ้วมืออันเรียวยาวสั่นน้อย ๆ เขายังคงปฏิเสธโจ๊ก แล้วเอ่ยเสียงเนื้อย “ในบ้านมีข้าวไม่พอกิน เจ้ากินก่อนเถิด ข้าไม่หิว”

0