บทที่ 566 พี่จู้เอ๋อร์ร์ผู้แข็งแกร่ง

หนานอวี้เป็นคนฉลาดมาก

"ท่านพี่สะใภ้เก้าไม่ต้องกังวล ข้ารู้ดีว่าการพัฒนาเขตปกครองก็ต้องใช้เงิน ข้าจะไม่มีความคิดอะไรเช่นนั้นแน่นอน"

คำพูดสวยหรูใครๆ ก็พูดได้ เฮ่อจือหรั่นไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครต้านทานสิ่งที่ให้ผลกำไรสูงได้

อย่างไรก็ตาม เธอและโม่จิ่วเย่ไม่มีอะไร

บทที่ 567 พี่จู้เอ๋อร์ร์เก่งมาก

จู้เอ๋อร์ร์ชำนาญการใช้ดาบยาวพาดไว้ด้านหลัง แล้วกระโดดลงจากแท่นประลองอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะวิ่งไปหา หยวี้เอ๋อ

เขามองซ้ายมองขวาสักพัก แล้วตะโกนเรียกไปยังที่สูงว่า

"ฟั่นถวนเอ๋อ, เสี่ยวไป๋ มากินแอปเปิ้ลเล็กๆ กันเถอะ"

เสี่ยวไป๋วิ่งมาด้วยความเร็วเท่ากับลูกธนู พอมาถึงก

บทที่ 568 ตอนจบ

แม้ว่าหลายคนจะเป็นเจ้าชาย แต่ตระกูลโม่ก็ไม่ได้ปฏิบัติแตกต่างกันเลย

ลูกๆ ของตระกูลโม่มีอะไร พวกเขาก็มีสิ่งนั้น และสิ่งที่ลูกๆ ของตระกูลโม่ไม่มี พวกเขาก็จะไม่ได้รับเช่นกัน ยืนหยัดปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันทุกคน

ในอนาคต โม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่นก็ยังคงพัฒนาการเกษตรและการสร้างคุณภาพชีว