บทที่ 537 ถ้ามีความสามารถก็ฆ่าข้าเลย

ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะเขาโง่เขลา หลงเชื่อคำยุยงของเจ้าคนชั่วเซวีย จึงได้ลงโทษขุนนางที่สร้างคุณงามความดีมากมายให้ต้าซุ่น

"อวี่เอ๋อร์ พ่อเข้าใจผิดโม่เจีย"

"ฝ่าบาทก็แค่สับสนชั่วคราว" เฟ่ยหนานอวี่จะพูดอะไรได้ เมื่อเห็นฮ่องเต้ในสภาพนี้

แม้เขาจะเคยพูดกับโม่จิ่วเ

บทที่ 538 อย่ามองข้าด้วยสายตาน่าขยะแขยงเช่นนี้

วันนี้โม่จิ่วเย่ตั้งใจจะให้เสนาบดีเซวียได้เห็นกับตาว่า ลูกชายคนโปรดของเขาต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย

บาดแผลของเซวียป๋อเริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว สามารถมองเห็นลึกถึงกระดูก

ในขณะเดียวกัน เซวียป๋อก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

“ท่านพ่อ ข้าเจ็บเหลือเกิ

บทที่ 539 ข้าคิดไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้

โม่จิ่วเย่ไม่สนใจเซวียป๋ออีกต่อไป เขาเดินไปที่ฮองเฮา

เมื่อฮองเฮาเห็นดังนั้น ร่างกายของนางก็ถอยหนีไปตามสัญชาตญาณ

แต่น่าเสียดาย ด้านหลังของนางคือร่างไร้วิญญาณของเสนาบดีเซวีย ทำให้นางไม่สามารถถอยหนีไปไหนได้

“โม่จิ่วเย่… หากเจ้าเป็นลูกผู้ชาย ก็ฆ่าข้าอย่างรวดเ