บทที่ 503 ตอนนี้เขาไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว

เฮ่อจือหรั่นพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ พี่ชายทุกคน ข้ากับสามีจะไปเมืองหลวง แต่แม่ของข้าคัดค้านเรื่องนี้มาตลอด เพราะฉะนั้น ข้าจะไม่ไปลาท่านแม่ก่อนเดินทางครั้งนี้

เรื่องนี้ต้องขอให้พวกท่านช่วยจัดการให้ด้วย และอีกเรื่องคือ ฝากดูแลลูกน้อยทั้งสองคนด้วย ข้าเตรียมนมผงไ

บทที่504 จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

ตอนที่เฮ่อจือหรั่นตรวจอาการเด็กเสร็จ เธอบอกกับคู่สามีภรรยาว่า "เด็กคนนี้เป็นโรคปอดบวม" แต่ในยุคนี้ไม่มีคำว่า 'ปอดบวม' เฮ่อจือหรั่นจึงต้องใช้คำที่พวกเขาเข้าใจ

เมื่อเธอพูดจบ หญิงสาวก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอทันที "ท่านผู้หญิง ข้าขอร้องท่าน โปรดช่วยลูกข้าด้วยเถิด!"

บทที่ 505 มีป้ายเป็นหลักฐาน

โม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่นอยู่ในกลุ่มฝูงชนเพื่อรอดูสถานการณ์ต่อไป

จนกระทั่งเกือบเที่ยง หลายคนเริ่มหมดหวังและกลับบ้าน แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังคงยืนรอด้วยความไม่ยอมแพ้

แม้กระทั่งมีบางคนที่กล้าพอที่จะไปที่หน้าประตูเมืองเพื่อเรียกร้องจากทหารที่เฝ้าประตู

ในช่วงแรก ทหารเหล่านั