บทที่ 48 ผู้หญิงที่มีทั้งฝีมือและปัญญา

หลี่หู่ยังคงตอบด้วยสายตาทึ่มทื่อ

“เดินจากท่าเรือไปทางตะวันตกสักหนึ่งลี้ ที่นั่นมีโขดหิน พวกเขามักจะโยนคนลงในแม่น้ำที่นั่น”

มีคำตอบแม่นยำแล้ว เผิงวั่งรีบสั่งจางชิงพาทหารทั้งหมดไปตามหาคน

ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีเช่นกัน เฮ่อจือหรั่นต้องยังมีเรื่องอยากถาม ตนเองจึงไม

บทที่ 49 เหล่าปาถูกเฮ่อซื่อจูบจนฟื้นจริงแล้ว

นางละทิ้งการปั๊มหัวใจแล้ว บีบจมูกของโจวเหล่าปาไว้ เริ่มทำการผายปอดให้เขา

พฤติกรรมอย่างนี้สำหรับคนโบราณนั้น ก็คือสวรรค์ไม่อาจให้อภัยโดยแท้

ดึงดูดเสียงทอดถอนใจโดยรอบมาอีกระลอกหนึ่ง

แม้ว่าเผิงวั่งที่เชื่อใจนางอย่างน่าประหลาดยังไม่นิ่งเฉยเช่นกัน

“เฮ่อซื่อ เจ

บทที่ 50 ข้าเชื่อเจ้าคนเดียวก็พอแล้ว

เห็นผ้าน้ำมันที่เฮ่อจือหรั่นตัดอยู่ในมือ โม่หานเยว่ถามอย่างสงสัย

“พี่สะใภ้เก้า พวกนี้ที่พี่ซื้อมาใช่ผ้าน้ำมันหรือไม่?”

“ใช่ ข้าคิดจะใช้ผ้าน้ำมันมาทำกระโจมส่วนหนึ่ง”

“กระโจม?” ในสายตาโม่หานเยว่เต็มด้วยแววความสงสัย

เฮ่อจือหรั่นอธิบายการใช้งานของกระโจมแก่โม่หานเยว่