บทที่ 462 เจ็บก็ตะโกนออกมา

เฮ่อจื่อหมิงเห็นว่าโม่จิ่วเย่นำผ้าห่มบางๆ มาแล้ว จึงสั่งต่อไปว่า

“เอาผ้าห่มไปคลุมท้องของจือหรั่น” โม่จิ่วเย่ยังคงทำตามอย่างงงๆ

เขายังไม่เข้าใจเจตนา แต่เฮ่อจือหรั่นกลับเข้าใจดี เป็นเพราะยุคนี้ผู้ชายกับผู้หญิงต้องระวังตัว เฮ่อจื่อหมิงจะต้องใช้มือในการจัดท่าทารก แต่เนื่อ

บทที่ 463 ฉันยอมสละอายุสิบปีเพื่อช่วยลูกสาว

ครั้งนี้ในการช่วยเฮ่อจือหรั่นปรับตำแหน่งทารก เฮ่อจื่อหมิงได้คิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าหากน้องสาวทนความเจ็บปวดไม่ไหว อย่างน้อยเขาจะทำให้ตำแหน่งทารกถูกต้องก็เพียงพอ

แต่สิ่งที่เฮ่อจื่อหมิงไม่คาดคิดคือ เฮ่อจือหรั่นกลับแข็งแกร่งมากกว่าที่เขาคิดไว้ ตลอดการปรับตำแห

บทที่ 464 เพิ่งจะเจ็บไปครั้งหนึ่ง

ตอนที่ยังสาว ๆ จ้าวหมอตำแยเคยไปช่วยทำคลอดในบ้านคนรวยในเมือง ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าชีวิตของพวกเขานั้นเหมือนสวรรค์บนดิน แต่เมื่อมาเห็นบ้านของตระกูลโม่ในตอนนี้ จ้าวหมอตำแยรู้สึกว่าบ้านคนรวยในเมืองแทบจะเทียบไม่ได้เลย

ระหว่างที่เธอกำลังมองสำรวจไปรอบ ๆ หลานเอ๋อร์ก็ยกถาดอา