บทที่ 415 ข้าชอบกิน

แต่น่าเสียดายที่ตอนที่แม่ลูกทั้งสองออกมาไม่ได้พกตะกร้าอะไรเลย เชอร์รี่ลูกใหญ่เกินไป คุณนายเฮ่อเด็ดมาได้ไม่กี่ลูกก็ไม่มีที่พอจะใส่มืออีกแล้ว

เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงต้องกลับไปหาเฮ่อจือหรั่นก่อน เพื่อให้ลูกสาวได้ลองชิมดู

เฮ่อจือหรั่นไม่เคยมีระเบียบอะไรมากมายแบบคนโบราณ เห็นแม่ม

บทที่ 416 ร่างกายไม่สบายตรงไหน

โม่จิ่วเย่รีบวิ่งเข้าไปจับมือพี่ห้าดึงขึ้นมา

เมื่อพี่ห้าขึ้นถึงพื้นแล้ว ก็ล้มตัวนั่งลงอย่างหมดแรง

ทั้งตัวเขาดำสนิท โม่จิ่วเย่ไม่สามารถดูออกว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนจึงได้ถามว่า "พี่ห้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?"

พี่ห้าส่ายหน้าและชี้ไปที่หลุมลึกด้านหลัง "ข้าไม่เป็นไร พี่ใหญ่แ

บทที่ 417 ข้าไม่ได้ตาย

หลังจากจัดการพี่ชายทั้งหลายเรียบร้อยแล้ว โม่จิ่วเย่ก็กลับไปหาเฮ่อจือหรั่น

เฮ่อจือหรั่นกำลังนั่งรอข่าวอย่างใจจดใจจ่อ พอเห็นโม่จิ่วเย่กลับมาก็รีบถามทันที “เป็นยังไงบ้าง พี่ชายทั้งหลายบาดเจ็บรึเปล่า?”

โม่จิ่วเย่มีสีหน้าหนักใจเล็กน้อย “จือหรั่น เจ้าไปดูที่บ้านพี่ห้ากับข้าก่อนเถ