บทที่ 334 เฟอร์นิเจอร์

งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ดำเนินไปจนถึงช่วงเวลาเซิน แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับออกไป เมิ่งหวยหนิงประสบความสำเร็จในการบรรลุวัตถุประสงค์ของการมาเยือนครั้งนี้ ครอบครัวตระกูลโม่ก็ยุ่งอยู่กับการเก็บกวาด เขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ ได้เรียกตัวข้าราชการและแม่สื่อแล้วอำลาจากไป

ครอบครัวตระกู

บทที่ 335 พวกเขาสอบถามหาที่ตั้งของหมู่บ้านซีหลิ่ง

ก็เหมือนกับครอบครัวผู้ดีใหญ่ส่วนใหญ่ในเมืองหลวง เวลาที่เจ้าบ้านและภรรยาประกอบพิธีในเรือน จะมีสาวใช้หรือแม่นมรออยู่ข้างนอก

หลังจากที่เจ้าบ้านเสร็จสิ้นพิธีแล้ว ก็จะเรียกพวกเธอเข้ามาปรนนิบัติ ในสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าบ้านในเตียงสี่เสาสามารถปิดม่านลงได้

บทที่336 ชาวหนานเจียงสองคน

“น้องสะใภ้เก้า ข้าจะพาเจ้ากลับทันที”

โม่ชูฮั๋นถึงแม้จะโกรธมาก แต่ก็ยังคงมีสติ เขาไม่สามารถทิ้งน้องสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์ไว้ที่นี่เพียงลำพังได้ นอกจากนี้ เขายังเชื่อในความสามารถของน้องชายว่าจะจัดการกับชาวหนานเจียงสองคนนั้นได้

แต่เฮ่อจือหรั่นไม่ได้คิดว่าสถานการณ์จะง่ายเช