บทที่ 222 การปล่อยปละละเลยอย่างไม่มีขีดจำกัด

พูดถึงบ้านร้างเหล่านั้น อาจเป็นเพราะพวกเขาคิดว่าครอบครัวใหญ่ของพวกเขามีคนถึงเก้าคน ไม่ว่าจะมีคนเท่าไรก็ได้ บ้านเยอะก็ดีเมื่อแยกครอบครัวไปใช้ชีวิต

ผลก็คือ เขาแทบจะคิดไม่ออกเลยว่าทำไมตระกูลโม่ถึงซื้อที่ดินและบ้านมากมายขนาดนี้ พอพี่โม่จิ่วเย่พูดออกมา ดูเหมื

บทที่ 223 ไข้ทรพิษ???

ไข่เจียวมะเขือเทศสีสันสดใส ผัดหมูหน่อไม้ฝรั่งสีเขียวสด ผัดมันฝรั่งเปรี้ยวหวาน และมันหวานเคลือบน้ำตาล ซุปหมูสามชั้นถั่วและข้าวโพด ทั้งหมดนี้เป็นอาหารที่ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นอาหารที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เพียงแต่เมิ่งหวยหนิง แม้แต่โม่ชูฮั๋นและโม่ชงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะตกต

บทที่ 224 โดยพื้นฐานแล้วไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

จากสีหน้าของเธอ โม่จิ่วเย่และถังหมิงรุ่ยก็คาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นผลดี

ถังหมิงรุ่ยถามอย่างกระตือรือร้น "พี่สะใภ้ พี่สาวผมไม่ได้เป็นไข้ทรพิษใช่ไหม?"

เฮ่อจือหรั่นพยักหน้า "ใช่ เธอไม่ได้เป็นไข้ทรพิษ"

เธอหยุดพักเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ "แต่อาการนี้ก็ยังสามารถติดต